بررسي سازگاري نرم‌كننده پرانرژي تري‌متيلول‌اتان تري‌نيترات با پلي‌دي‌متيل سيلوكسان

امروزه آزمون پايداري در خلا از بهترين روش هاي بررسي سازگاري نرم كننده ها و پليمرهاي مختلف مي باشد. در اين پژوهش، سازگاري رزين پلي دي متيل سيلوكسان با نرم كننده پرانرژي تري متيلول اتان تري نيترات مورد بررسي قرار گرفت. رويكردهاي بكار رفته شامل آزمون پايداري در خلا (VST) و تعيين دماي انتقال شيشه اي با استفاده از آناليز DSC بود. حد پذيرش نرم كننده TMETN توسط رزين پلي دي متيل سيلوكسان با استفاده از پس زدگي تعيين شد و مشخص شد كه اين پليمر حداقل به ميزان 20 درصد (وزني/وزني) ، قابليت پذيرش نرم كننده را دارند. بررسي دماي انتقال شيشه اي با آزمون آناليز DSC نشان داد كه پلي دي متيل سيلوكسان سازگاري مطلوبي با نرم كننده TMETN دارد. مقدار گاز آزاد شده از نمونه در شرايط استاندارد ) (VR در آزمون VST، cm^3 4.77 محاسبه شد كه در محدوده مجاز بود و نشان دهنده سازگاري نرم كننده TMETN با پلي دي متيل سيلوكسان است.