بررسي ارتباط بين خودكارآمدي و رضايت از زندگي در زنان باردار: يك مطالعه مقطعي در آمل در سال 1400

پيش‌زمينه و هدف: خودكارآمدي به معناي اعتماد افراد به توانايي‌ها و قابليت‌هايشان در شرايط حساس زندگي، مي‌تواند با رضايت از زندگي كه به‌عنوان يكي از مؤلفه‌هايي كه با سلامتي و شادكامي افراد مرتبط است، مطرح باشد. هدف از اين مطالعه تعيين ارتباط بين خودكارآمدي و رضايت از زندگي در زنان باردار بود. مواد و روش‌ها: مطالعه توصيفي-مقطعي حاضر در سال 1400 بر روي 135 زن باردار كه به‌طور تصادفي ساده انتخاب گرديدند. ابزار گردآوري داده‌ها شامل چك‌ليست ويژگي‌هاي فردي- اجتماعي مادر باردار، سن بارداري، تعداد بارداري، جنسيت جنين بود. بخش دوم شامل متغيرهاي اصلي مطالعه يعني رضايت از زندگي و خودكارآمدي بود. با توجه به ماهيت پنهان بودن متغير رضايت از زندگي، از تجزيه‌وتحليل پروفايل پنهان براي طبقه‌بندي بهينه با كمترين خطا استفاده شد. تحليل‌هاي توصيفي، كاي اسكوئر و تحليل واريانس يك‌طرفه در نرم‌افزار Stata-16 و تحليل پروفايل پنهان توسط MPLUS 8.3 انجام شد.يافته‌ها: نمره خودكارآمدي عمومي زنان باردار تحت مطالعه بر اساس متغيرهاي جنسيت جنين (0.0004=P)، تعداد بارداري (0.04=P)، و سن بارداري (0.002=P) داراي اختلاف معني‌دار است؛ اما بر اساس متغيرهاي شغل (0.667=P)، تحصيلات مادر (0.345=P)، گروه سني (0.439=P)، هيچ اختلاف آماري معني‌داري وجود نداشت. پروفايل‌هاي رضايت از زندگي بر اساس متغيرهاي جنسيت جنين (0.744=P)، تعداد بارداري (0.521) و سن بارداري (0.194)، شغل (0.433=P)، تحصيلات مادر (0.429=P) و گروه سني (0.563=P) ازلحاظ آماري معني‌دار نبود. همچنين، نمره خودكارآمدي عمومي زنان باردار تحت مطالعه بر اساس پروفايل‌هاي رضايت زندگي ازلحاظ آماري داراي اختلاف معني‌دار نبود (0.152=P).بحث و نتيجه‌گيري: به نظر مي‌رسد خودكارآمدي عمومي با رضايت از زندگي در زنان باردار همبستگي نداشته باشد. شايد خودكارآمدي به‌صورت غيرمستقيم (مثلاً نقش ميانجي) بتواند اين مسئله را توجيه كند.