بررسي تأثير درمان شناختي رفتاري بر افسردگي افراد اقدام كننده به خودكشي ترخيص شده از مراكز آموزشي درماني اروميه در سال 1399

پيش‌زمينه و هدف: خودكشي و اقــدام به خودكــشي از مهم‌ترين شاخص‌هاي بهــداشت روانــي افراد جامعه به‌حساب مي‌آيد كه معلول فاكتورهاي متعددي بوده و افسردگي از مهم‌ترين عوامل مرتبط با اقدام به خودكشي است. روان‌درماني بر پايه شناخت درماني، يكي از روش‌هاي مؤثر براي افراد داري افكار خودكشي است كه مي‌تواند بر علائم افسردگي مؤثر باشد. لذا مطالعه‌اي باهدف تعيين تأثير درمان شناختي رفتاري بر افسردگي افراد اقدام كننده به خودكشي ترخيص شده از مراكز آموزشي درماني اروميه در سال 1399 انجام گرفت. مواد و روش كار: اين مطالعه نيمه تجربي يك‌سو كور بر روي 60 نفر از افراد اقدام كننده به خودكشي ترخيص شده از مراكز درماني در شهر اروميه، ايران در سال 1399 انجام شد. با روش نمونه‌گيري در دسترس، 60 نفر از افراد اقدام كننده به خودكشي انتخاب و سپس به‌صورت تصادفي به دو گروه كنترل و گروه مداخله 30 نفره تخصيص داده شدند. فرم كوتاه پرسشنامه افسردگي بك و پرسشنامه دموگرافيك براي جمع‌آوري داده‌ها در قبل از مداخله، بلافاصله بعد از مداخله و سه ماه بعد از مداخله استفاده شد. پكيج آموزشي براي گروه مداخله طي 8 جلسه 60-90 دقيقه‌اي، به‌صورت دو جلسه در هفته برگزار شد. براي گروه كنترل هيچ نوع مداخله‌اي انجام نشد. داده‌هاي جمع‌آوري‌شده توسط افزار SPSS نسخه 22 از طريق تست آماري كاي اسكوئر، تست دقيق فيشر و Repeated Measure ANOVA مورد تجزيه‌وتحليل قرار گرفت. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه در روند ميانگين نمرات افسردگي افراد اقدام كننده به خودكشي ترخيص شده از مراكز درماني، تفاوت معني‌داري بين گروه مداخله و كنترل وجود داشت (001/0P ). نتايج مقايسات دوتايي بر اساس آزمون به ون فروني نشان داد كه در ارتباط با نمره افسردگي افراد اقدام كننده به خودكشي ترخيص شده از مراكز درماني در گروه كنترل در بازه‌هاي زماني قبل و بعد از مداخله اختلاف آماري معني‌داري وجود نداشت (001/0P=). بااين‌حال، در گروه مداخله بين بازه‌هاي زماني قبل از مداخله، بعد از مداخله و سه ماه بعد از مداخله اختلاف آماري معني‌داري وجود داشت (001/0P ). بحث و نتيجه‌گيري: در اين پژوهش اثربخشي درمان شناختي رفتاري در گروه مورد مداخله مشاهده گرديد و علائم افسردگي به‌طور معناداري بهبود يافته‌اند. بنابراين مي‌توان گفت درمان شناختي رفتاري مي‌تواند بهبود قابل‌توجهي در تقليل افكار خودكشي و نااميدي داشته باشد. علاوه بر اين، اين درمان مي‌تواند تأثير مثبتي بر رفتارهاي فرد داشته باشد و بهبود كيفيت زندگي فرد را ايجاد كند. بااين‌حال، براي اندازه‌گيري اثربخشي دقيق، مطالعات بيشتري نياز است.