پيش‌بيني اميد به زندگي زنان داراي فرزند فلج مغزي بر اساس فشار مراقبتي، احساس تنهايي و سازگاري اجتماعي

پيش‌زمينه و هدف: داشتن اميد از مهمترين مؤلفه‌ها براي مادران داراي فرزند معلول مي‌باشد. هدف پژوهش حاضر، پيش‌بيني اميد به زندگي بر اساس فشار مراقبتي، احساس تنهايي و سازگاري اجتماعي در مادران داراي فرزند فلج مغزي شهر خرم‌آباد بود. مواد و روش كار: طرح پژوهش توصيفي از نوع مقطعي- همبستگي بود. جامعه آماري شامل تمامي مادران داراي فرزند فلج مغزي است كه فرزند آن‌ها در سال 1398 داراي پرونده در مراكز بهزيستي شهرستان خرم‌آباد بود. در پژوهش حاضر، 50 مادر داراي كودك فلج مغزي به روش در دسترس انتخاب شدند. ابزارهاي پژوهش پرسشنامه‌هاي اميد به زندگي اشنايدر، فشار مراقبتي نواك و گست، احساس تنهايي راسل و سازگاري اجتماعي بل بود. داده‌ها با روش همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون چندگانه گام به گام با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 19 تحليل شدند. يافته‌ها: نتايج روش‌هاي آماري، همبستگي‌هاي منفي معناداري بين فشار مراقبتي و احساس تنهايي با اميد به زندگي و همبستگي مثبت معنادار بين سازگاري اجتماعي و اميد به زندگي در زنان داراي فرزند فلج مغزي نشان داد (0.001P≤). نتايج رگرسيون چندگانه نشان داد كه 54 درصد از واريانس اميد به زندگي از طريق متغيرهاي پژوهش قابل تبيين است. بحث و نتيجه‌گيري: با توجه به نتايج به‌دست آمده مي‌توان گفت، در زنان داراي فرزند فلج مغزي، هرچه فشار مراقبتي و احساس تنهايي كمتر باشد، سازگاري اجتماعي و اميد به زندگي در آن‌ها بالاتر است. بنابراين متولياني مانند سازمان بهزيستي كشور بايد راه‌كارهايي جهت افزايش اميد به زندگي در اين زنان بكار ببرند.