بررسي ميزان تعارض بين كار و خانواده و برخي عوامل مرتبط با آن در پرستاران شاغل در بيمارستان‌هاي آموزشي دانشگاه علوم پزشكي زنجان

پيش‌زمينه و هدف: پرستاران به‌عنوان نيروي اصلي در حمايت، ارتقاء و بهبود سلامت جامعه در معرض تداخل كار – خانواده در ارتباط با مسئوليتهاي متعدد حرفه‌اي و خانوادگي هستند. تعارض كار و خانواده با متغيرهاي زيادي مرتبط بوده و پيامدهاي منفي زيادي در پرستاران به دنبال دارد. هدف اين مطالعه تعيين تعارض كار – خانواده و عوامل مرتبط با آن در پرستاران دو مركز آموزشي شهر زنجان است. مواد و  روش كار: اين يك مطالعه توصيفي – مقطعي بود كه در سال 1400 در شهر زنجان انجام شد. محيط پژوهش شامل تمامي بخش‌هاي بيمارستان وليعصر و آيت الله موسوي و جامعه مورد نظر پرستاران متأهل و شاغل در اين بخش‌ها مي‌باشد. به روش نمونه‌گيري دردسترس تعداد 150 پرستار انتخاب شد. ابزار اندازه گيري، پرسشنامه استاندارد تعارض كار خانواده كارلسون بود.يافته‌ها: يافته‌هاي تحقيق نشان داد كه ميانگين نمره تعارض كار-خانواده 6.42 ± 34.90 و ميانگين نمره تعارض خانواده-كار، 6.88 ± 35.13 بود. ميانگين بعد مبتني بر توان فرسايي بيشتر از ساير ابعاد در تعارض كار و خانواده بود. همچنين ميزان تعارض در مردان بيشتر از زنان بود (p 0.05). بين مدت فعاليت پرستاران در بخش هاو ميزان تعارض آن‌ها همبستگي مثبت معني‌داري وجود داشت (p 0.05). دو متغير جنسيت و بيماري در مدل رگرسيون خطي دو عامل معني‌دار در تبيين تعارض كار و خانواده بودند (p 0.05).بحث و نتيجه‌گيري: نتايج تحقيق نشان داد كه بين تعارض كار و خانواده و مدت‌زمان فعاليت پرستاران ارتباط وجود دارد. همچنين، جنسيت و ابتلا به بيماري، پيش‌بيني كننده‌هاي تعارض كار- خانواده و خانواده-كار مي‌باشند. لذا پيشنهاد مي‌شود مديران سيستم‌هاي بهداشتي با در نظر گرفتن اين عوامل نسبت به برنامه ريزي جهت كاهش ميزان تعارض كار و خانواده و عوارض آن اهتمام ورزند.