رابطه تاب‌آوري و رشد پس از سانحه در زنان با سابقه سقط خودبه‌خودي مكرر در شهر تهران با نقش واسطه‌اي عاطفه مثبت

پيش زمينه و هدف: سقط مكرر يكي از اختلالات شايع توليد‌مثلي است كه منجر به پيامدهاي روانشناختي مهمي در زنان مي‌شود. اين مطالعه با هدف تعيين رابطه بين تاب‌آوري و رشد پس از سانحه با نقش واسطه‌اي عاطفه مثبت در زنان با سابقه سقط مكرر انجام شد. مواد و روش‌ها: روش اين پژوش همبستگي و از نوع مدل‌يابي معادلات ساختاري بود. جامعه پژوهش شامل زنان با سابقه سقط جنين مكرر از 2 يا بيشتر مي باشد كه از اين ميان 300 نفر با روش نمونه‌گيري در دسترس از بين مراجعه‌كنندگان به صفحات مجازي مراكز مامايي، مطب‌هاي زنان و زايمان، اپليكيشن‌هاي ويژه بانوان مانند: گهواره، ليوم و يك زن انتخاب شدند. ابزارهاي مورد استفاده، پرسشنامه‌هاي تاب‌آوري (CD-RISC-10)، رشد پس از سانحه (PTGI) و عاطفه مثبت و منفي (PANAS) بود. براي تحليل داده‌ها از ضريب همبستگي و مدل معادلات ساختاري از نرم‌افزار AMOS-24 و  SPSS-23 استفاده شد. يافته ها: بر اساس يافته‌هاي به دست آمده، بين عاطفه مثبت، رشد پس از سـانحه و تاب‌آوري (01/0 p) رابطه معناداري وجود دارد. همچنين عاطفه مثبت در رابطه بين تاب‌آوري و رشد پس از سانحه نقش واسطه‌اي دارد. بحث و نتيجه گيري: تاب‌آوري با نقش واسطه‌اي عاطفه مثبت در افزايش رشد پس از سانحه در زنان موثر است، چرا كه تاب‌آوري همراه با استفاده گسترده‌تر از عاطفه مثبت پيامدهاي منفي عوارض روانشناختي را تعديل مي‌نمايد. نتايج اين پژوهش مي‌تواند در جهت توانمند‌سازي زنان درگير سقط مكرر استفاده شود.