گرايش به سوءمصرف مواد و ارتباط آن با راهبردهاي مقابله‌اي در دانشجويان دانشگاه علوم پزشكي اروميه: مطالعه مقطعي-همبستگي

پيش‌زمينه و هدف: دانشجويان دانشگاه‌ها به‌عنوان بخشي از نيروي جوان جامعه از آسيب‌هاي مختلف رواني اجتماعي در امان نيستند و گاهي در معرض سوءمصرف مواد قرار دارند. استرس به‌عنوان يك پديده‌ي روان‌شناختي در بروز اختلال‌هاي رواني ازجمله اختلال‌هاي مصرف مواد نقش دارد. جهت كاهش فشار رواني و ايجاد سازگاري بايد از شيوه‌هاي مقابله‌اي استفاده شود. لذا اين پژوهش باهدف تعيين گرايش به سوءمصرف مواد و ارتباط آن با راهبردهاي مقابله‌اي در دانشجويان علوم پزشكي اروميه انجام گرفت.مواد و روش كار: در اين پژوهش توصيفي از نوع مقطعي-همبستگي، دانشجويان دانشگاه علوم پزشكي اروميه با روش نمونه‌گيري طبقه‌اي وارد مطالعه شدند. پرسشنامه‌هاي جمعيت شناختي، پرسشنامه ميزان تمايل به اعتياد و پرسشنامه مهارت‌هاي مقابله‌اي لازاروس و فولكمن توسط 390 دانشجو تكميل شد. براي تحليل اطلاعات از نرم‌افزار SPSS ويرايش 20 استفاده شد. داده‌هاي پژوهش به كمك آزمون‌هاي آماري تي مستقل، تحليل واريانس يك‌طرفه و پيرسون تجزيه‌وتحليل شد.يافته‌ها: ميانگين نمره گرايش به َمواد در دانشجويان 5±33.8 و ميانگين نمره سبك‌هاي مقابله‌اي برابر با 19.39±105.2 بود. آزمون پيرسون نشان داد كه بين گرايش به مواد مخدر در دانشجويان با روش مقابله‌اي متمركز بر حل مسئله ارتباط آماري معناداري وجود نداشت (0.793=P). اما اين آزمون ارتباط آماري معناداري را بين گرايش به مواد مخدر در دانشجويان با روش مقابله‌اي متمركز بر هيجان نشان داد (0.013=P) كه ميزان همبستگي آن برابر 0.126=r بود.بحث و نتيجه‌گيري: نتايج پژوهش نشان داد كه بين گرايش به مواد مخدر در دانشجويان علوم پزشكي با روش مقابله‌اي متمركز بر هيجان ارتباط آماري معناداري وجود دارد. لذا پيشنهاد مي‌گردد، مسئولين دانشگاه فراهم‌سازي بستر مناسب براي برگزاري كارگاه‌هاي آموزشي در ارتباط با شيوه‌هاي مناسب مقابله‌اي به دانشجويان را در برنامه كاري خود قرار دهند.