اشتياق شغلي و ارتباط آن با منابع شغلي در پرستاران شاغل در بخش‌هاي اورژانس مراكز آموزشي درماني تبريز

پيش‌زمينه و هدف: ماهيت مسئوليت بار و پرخطر برخي مشاغل ازجمله پرستاري به‌واسطه تبعات ناشي از تصميمات و عملكرد آن‌ها بر سلامت افراد، زمينه‌ساز مطالعات زيادي جهت شناسايي عوامل اثرگذار مرتبط با اين شغل بوده است. در اين ميان شغل پرستاري اورژانس به دليل حجم كاري بالا، فشار و استرس زياد و غيره، اهميت پرداختن به چنين مطالعاتي را بيش‌ازپيش آشكارمي سازد. اشتياق شغلي به‌عنوان يكي از موضوعات مهم رفتار سازماني و در تعامل با ساير جنبه‌هاي مربوطه ازجمله منابع شغلي به دليل آثار آن بر اثربخشي سازماني از جايگاه ويژه‌اي برخوردار است. ازاين‌رو مطالعه حاضر باهدف تعيين ارتباط بين اشتياق شغلي با منابع شغلي در پرستاران شاغل در بخش‌هاي اورژانس مراكز آموزشي درماني تبريز در سال 1401 انجام گرديد.مواد و روش كار: پژوهش حاضر يك مطالعه توصيفي از نوع مقطعي-همبستگي است كه بر روي 250 نفر از پرستاران شاغل در بخش‌هاي اورژانس بيمارستان‌هاي شهر تبريز در سال 1401 انجام شد. روش نمونه‌گيري به‌صورت سهميه‌اي بود. جمع‌آوري داده‌ها با استفاده از يك پرسشنامه 3 قسمتي شامل فرم مشخصات فردي اجتماعي مشاركت‌كنندگان، پرسشنامه اشتياق شغلي و پرسشنامه منابع شغلي انجام گرفت. براي تجزيه‌وتحليل داده‌ها از نرم‌افزار آماري SPSS نسخه 22 و با روش‌هاي آمار توصيفي و آمار تحليلي انجام شد. سطح معني‌داري 0.05 در نظر گرفته شد.يافته‌ها: نتايج مطالعه نشان داد كه سطح اشتياق شغلي (14.49±50.28) و ميزان منابع شغلي (11.95±34.86) در پرستاران، در حد متوسط بود. نتايج همچنين نشان داد كه بين اشتياق شغلي و ميزان منابع شغلي پرستاران، ارتباط آماري مثبت و معناداري وجود دارد (0.36r =، 0.05p ).بحث و نتيجه‌گيري: بر اساس يافته‌هاي اين مطالعه، اشتياق شغلي در پرستاران باوجود يا عدم وجود منابع شغلي ارتباط مستقيم دارد به‌طوري‌كه با افزايش منابع شغلي، اشتياق شغلي آن‌ها افزايش مي‌يابد. از طرف ديگر، با توجه به كمبود منابع شغلي در مراكز درماني، مديران و مسئولان مراكز بهداشتي درماني مي‌توانند با استفاده از نتايج اين مطالعه و با برنامه‌ريزي مناسب و ايجاد روش‌هاي آموزشي صحيح، اقدامات مثبتي در جهت ارتقاي اشتياق شغلي پرستاران بردارند.