روايت زنان از تجربه خانواده ايراني از كرونا و قرنطينه خانگي

تجربه كرونا و قرنطينه خانگي با به‌هم ريختگي و گسست در نظم زندگي روزمره‌، توانست تغييرات عميق و گسترده‌اي در عرصه‌هاي گوناگون زندگي فردي و اجتماعي ايجاد كند. با ملاحظه كرونا به‌‌ موقعيت ‌ جامعه‌شناختي منحصر به فرد براي فهم پديده‌هاي اجتماعي و تاكيد بر تنوع و تكثر تجربه، اين پژوهش، به دنبال فهم تجربه خانواده ايراني از خلال روايت‌هاي زنانه از اين رخداد بود. از اين‌رو، يافته‌هاي به‌دست آمده از گفت‌و‌گوهاي عميق نيم‌ساختاريافته با 23 زن متاهل 52-30 ساله در دو استان تهران و البرز همزمان با اولين قرنطينه خانگي در سال 1399، با رويكرد تفسيري تفهمي تحليل مضمون شد. در صورت‌بندي شبكه‌ معنايي خانواده‌ ايراني از رويارويي با اين بيماري از منظر روايتي زنانه، چهار الگوي معنايي غالب، يعني احساس رهاشدگي و بي‌پناهي خانواده در غياب دولت؛ ازجاكندگي و درهم‌شدگي فضاهاي زيست روزمره خانوادگي و اجتماعي؛ تعلق كالبدي به فضاي خانه و مركزيت‌يابي خانواده و در نهايت، اقتدارزدايي پزشكي به محوريت خانواده در آنِ بحران شناسايي و تحليل شد. به‌طوركلي، رويارويي با بيماري با گسست در جريان عادي زندگي، فرد را در موقعيت كنش آگاهانه قرار داده و در حالي‌كه در آنِ رخداد ‌پاندمي كشنده، اقتدارزدايي از دولت، انگاره قالبي خانواده و پزشكي به‌مثابه ساختار تداوم مي‌يابد؛ شاهد بازگشت كنش‌گر و ساخت‌شكني از زيست خانوادگي و اجتماعي در فرايند ساخت خود و به محوريت خانواده به مثابه يك گروه هستيم.