ازخود بيگانگي فرهنگي در بين دانشجويان دانشگاه هاي شهر تهران: مطالعه اي پديدارشناسانه

ازخود بيگانگي به‌ عنوان يك آسيب و بحران، نه تنها هويت انساني را هدف قرار داده و او را از مسير كمال دور مي‌كند، بلكه سلامتي انسان را نيز تهديد مي‌كند و موجب پريشان حالي‌هاي رواني، عدماطمينان به آينده، پوچي، ازهم پاشيدن اعتقادات، بي‌قدرتي و بحران هويت مي‌شود. هدف پژوهش حاضر، معناكاوي در ادراك و تجربه زيسته شركت‌كنندگان به‌منظور شناسايي عوامل و نشانگرهاي مرتبط با شكل‌گيري پديده ازخودبيگانگي فرهنگي است. بدين‌منظور با استفاده از نمونه‌گيري ملاكي، 18 نفر (5 مرد و 13 زن) از دانشجويان دانشگاه‌هاي شهر تهران، انتخاب ‌شده و به‌صورت انفرادي و در قالب‌هاي ايميلي، تلفني و شبكه‌هاي مجازي موبايل بنيان مورد مصاحبه قرار گرفتند. در چهاردهمين مصاحبه، اشباع نظري داده‌ها حاصل شد، اما به‌منظور اعتباربخشي يافته‌ها، مصاحبه‌ها تا هجدهمين نفر ادامه يافت. تحليل‌ داده‌ها با استفاده از راهبرد هفت مرحله‌اي كُلايزي انجام شد. به‌منظور افزايش «صحت»، «اتكاپذيري» و «تأييدپذيري» از ارسال تفسير‌ها براي شركت‌كنندگان، تهيه شواهد و مدارك كافي در خصوص پديده و توضيح جزئيات كافي از روند جمع‌آوري و تحليل داده‌ها استفاده شد. مرور متوالي مصاحبه‌ها به شناسايي سه‌ مضمون «فردي»، «خانوادگي» و «اجتماعي»، 14 زيرمضمون و 46 نشانگر منجر شد و در نهايت عوامل شناسايي شده مورد بحث قرار گرفت. نظر به اينكه پديده از خودبيگانگي فرهنگي و بررسي علل آن در بين دانشجوياني كه در آستانه ورود به دوره جديدي از زندگي و محيط كار هستند، كمتر مورد توجه قرار گرفته ‌است، تلاش شد تا ضمن واكاوي اين پديده، راه‌كارهايي براي پيشگيري و يا كاهش تبعات آن ارائه گردد.