ساز و كارهاي عملياتي در تحقق مرجعيت علمي (با رويكرد بهره گيري از شواهد تاريخي در دوران شكوفايي تمدن اسلامي)

در اين مقاله با توجه به وضع موجود علم و فناوري در كشور، سازوكار عملياتي براي نيل به مرجعيت علمي پيشنهاد مي شود. براي اين منظور از شواهد تاريخي در دوران شكوفايي تمدن اسلامي بهره گرفته مي شود. «دانش» قديم بخشي از تحولات علمي و فني تاريخ تمدن بشري را تشكيل مي دهد، با اين قيد كه اينك به صورت مستقيم قابل بهره برداري نيست. اما «منش» علمي قديم كه شكوفايي تمدن هاي بزرگ را رقم زده است، قابل طرح و بهره گيري است. در اين مقاله بخشي از منش و سنت علمي دورۀ اسلامي كه در مرجعيت علمي آن نقش مؤثر داشتند، معرفي مي شود. دليل طرح چنين موضوعي آن است كه اين مواريث در زمان حاضر نيز براي دستيابي به مرجعيت علمي قابل بهره گيري است. بر اين اساس، مبتني بر تجربيات تاريخي و با توجه به وضع موجود علم در ايران، نكاتي براي حركت به سوي مرجعيت علمي طرح و بررسي مي شود.در اين مقاله با توجه به وضع موجود علم و فناوري در كشور، سازوكار عملياتي براي نيل به مرجعيت علمي پيشنهاد مي شود. براي اين منظور از شواهد تاريخي در دوران شكوفايي تمدن اسلامي بهره گرفته مي شود. «دانش» قديم بخشي از تحولات علمي و فني تاريخ تمدن بشري را تشكيل مي دهد، با اين قيد كه اينك به صورت مستقيم قابل بهره برداري نيست. اما «منش» علمي قديم كه شكوفايي تمدن هاي بزرگ را رقم زده است، قابل طرح و بهره گيري است. در اين مقاله بخشي از منش و سنت علمي دورۀ اسلامي كه در مرجعيت علمي آن نقش مؤثر داشتند، معرفي مي شود. دليل طرح چنين موضوعي آن است كه اين مواريث در زمان حاضر نيز براي دستيابي به مرجعيت علمي قابل بهره گيري است. بر اين اساس، مبتني بر تجربيات تاريخي و با توجه به وضع موجود علم در ايران، مواردي، مانند شاخص هاي اصلي مرجعيت علمي، شاخص هاي مرتبط با الگو و سرمشق بودن، و سازوكار عملياتي براي حركت به سوي مرجعيت علمي پيشنهاد مي شود.