ارائه چارچوب شاخص‌هاي پايش و ارزيابي مرجعيت علمي در حوزه علوم انساني (با تاكيد برمرجعيت آموزشي، انتشارات علمي و ترويجي)

مرجعيت علمي از واژگاني است كه به تواتر در اسناد بالادستي و سياست گذاري ‎كلان علم، فناوري و نوآوري كشور استفاده مي‎شود اما معمولاً شاخص‎هاي ارزيابي مناسبي از سنجش آن به طور شفاف ارائه نشده است. تصويب آيين‎نامه اجرايي نظام پايش و ارزيابي علم، فناوري و نوآوري كشور در شوراي عالي علوم، تحقيقات و فناوري در سال 1396 نقطه عطفي در نظام علم، فناوري و نوآوري كشور مي‌باشد. با اين حال به دليل ماهيت نرم و پيچيدگي در پايش و ارزيابي علوم انساني، پايش و ارزيابي علم، فناوري و نوآوري در اين حوزه با دشواري‌هايي همراه بوده است. در اين راستا، هدف اين مقاله ارائه چارچوب شاخص‎هاي ارزيابي مرجعيت علوم انساني در معيارهاي آموزش عمومي و حرفه‎اي، آموزش عالي، انتشارات علمي و همچنين ترويج علم، فناوري و نوآوري بر اساس معيارهاي آيين‌نامه اجرايي نظام پايش و ارزيابي علم، فناوري و نوآوري كشور مي‌باشد. روش پژوهش در مقاله حاضر از حيث نوع كاربردي بوده، راهبرد اساسي آن مطالعه كيفي و از منظر هدف نيز توصيفي است. اين مقاله با استفاده از رويكرد كيفي به بررسي تجارب بين‎المللي شاخص‎هاي پايش و ارزيابي علوم انساني و تحليل متون اسناد بالادستي نظير نقشه جامع علمي كشور، سند تحول بنيادين آموزش و پرورش، سند دانشگاه اسلامي و همچنين سياست‌هاي كلي علم و فناوري براي استخراج راهبردها و اقدامات مرتبط با مرجعيت علوم انساني مي‌پردازد. با برگزاري پنل خبرگان و مصاحبه‌هاي نيمه ساختار يافته در بازه زماني 1400 و 1401، چارچوبي متوازني از معيارها، زيرمعيارها و شاخص‎ها به‎منظور پايش و ارزيابي مرجعيت آموزشي، علمي و ترويجي علوم انساني ارائه شده است. همچنين پيشنهادهايي براي بهره‎برداري مناسب از چارچوب ارائه‎شده بر پايه همكاري، تقسيم كار و وحدت رويه سازمان‎ها و نهادهاي متولي در جمع‎آوري و تحليل داده ها ارائه مي‌شود.