تأثير اجراي مدل مراقبت پيگير بر خودكارآمدي و بار مراقبتي والدين

مقدمه:  والدين كودكان مبتلا به فنيل‏كتونوري بدليل ارائه مراقبت هاي مداوم بارمراقبتي قابل توجهي را تجربه مي‏كنند. اگر والدين در ارائه مراقبت ها خودكارامد باشند تحمل آن سهل تر ميگردد. مراقبت هاي پيگير مي تواند در اين زمينه جنبه حمايتي داشته باشد.  اين مطالعه با هدف تعيين تأثير اجراي مدل مراقبت پيگير بر خودكارآمدي و بار مراقبتي والدين داراي فرزند مبتلا به فنيل كتونوري انجام شد. روش:  پژوهش حاضر مطالعه نيمه‏تجربي است كه در سال 1399 درمانگاه بيمارستان امين شهر اصفهان انجام شد. 72 والد كودك مبتلا به فنيل‏كتونوري ابتدا به شيوه دردسترس انتخاب و بصورت تصادفي‏سازي به دو گروه 36 نفري آزمون و شاهد تخصيص داده شدند. در گروه آزمون، مدل مراقبت ‏پيگير در چهارماه اجرا شد. گروه شاهد آموزشهاي معمول را دريافت كرد. ابزار گرداوري داده، پرسشنامه جمعيت‏شناختي، فشار مراقبتي زاريت و خودكارامدي والديني دومكا بود كه مشاركت كنندگان  قبل و يكماه پس از مطالعه پاسخ دادند. يافته ها:  در گروه آزمون ميانگين خودكارآمدي بعد از مطالعه به طور معناداري بيشتر از قبل بود اما در گروه شاهد اختلاف معنادارنداشت(0/05 P). ميانگين خودكارآمدي قبل از مداخله بين دو گروه اختلاف معنادار نداشت. در گروه آزمون، ميانگين بارمراقبتي بعد از مداخله بطور معناداري كمتر از قبل بود اما در گروه شاهد اختلاف معنادار نداشت(0/05 P). ميانگين بارمراقبتي قبل از مداخله بين دو گروه اختلاف معنادار نداشت؛ اما بعد از مداخله در گروه آزمون بطور معناداري كمتر از گروه شاهد بود (0/05 P). نتيجه گيري:  اجراي مراقبت پيگير جهت والدين داراي فرزند مبتلا به فنيل كتونوري موجب افزايش خودكارآمدي و كاهش بارمراقبتي ميشود. لذا پيشنهاد ميشود براي اين گروه هدف از اين مدل در حين ترخيص استفاده شود.