واكاوي چارچوب قانوني مديريت بيماري‌هاي واگير در پرتوي مطالعات تطبيقي

زمينه و هدف: شيوع بيماري‌هاي واگير (مانند وبا، آبله و طاعون) همواره در اعصار گذشته تلفات فراواني را در كشور به همراه داشته است و در راستاي كنترل و ميديريت آن تدابير مختلفي اتخاذ گرديده است كه از جمله آن‌ها مي‌توان به آموزش نحوه پيشگيري و درمان اين نوع بيماري‌ها در چارچوب نظام آموزشي كشور اشاره كرد. تصويب قانون طرز جلوگيري از بيماري‌هاي آميزشي و واگير در سال 1320، تأسيس اداره مبارزه با بيماري‌هاي واگير در وزارت بهداري در سال 1328 از جمله تدابير تقنيني و اجرايي بوده است.روش: اين مطالعه يك پژوهش تحليلي بوده و به صورت كتابخانه‌اي، به بررسي قوانين و مقررات موجود در نظام حقوقي ايران و ساير كشورها در زمينه كنترل بيماري‌هاي واگير پرداخته است.ملاحظات اخلاقي: در تحقيق حاضر، اصل امانتداري، صداقت، بي‌طرفي و اصالت اثر رعايت شده است.يافته‌ها: نقد و بررسي قوانين و مقررات بيماري‌هاي واگير و تجارب حاصل از آن‌ها، بيانگر محدودبودن گستره ضوابط موجود به يك منطقه خاص يا دام و طيور يا انسان و يا يك بيماري خاص مي‌باشد (مقررات‌گذاري مصداقي مانند وبا يا طاعون) و اين امر بيانگر ناكارآمدي مقررات موجود براي اجرا در سطح ملي، روزآمدنبودن مقررات و ناهماهنگي ميان دستگاه‌هاي ذيربط است.نتيجه‌گيري: با بررسي تطبيقي قوانين ساير كشورها، اين نتيجه حاصل مي‌شود كه نگرش نظام قانوني ايران به بيماري‌هاي واگير صرفاً به مثابه يك رخداد با گستره محدود (محلي و مصداقي) است. پيشنهاد مي‌شود با پديداري يا بازپديداري بيماري‌هاي واگير، مقررات عام‌تري وضع و به مورد اجرا گذاشته شود.