تأثير اختلالات ژنتيكي كنشگران سياسي بر استقرار صلح بين‌المللي (مطالعه موردي: اختلال در عملكرد ژن‌هاي مؤثر در همدلي)

زمينه و هدف: امروزه فقدان خشونت و جنگ به عنوان تعريفي منفي، حداقلي و ناكافي از صلح در نظر گرفته مي‌شود، اما همين آرمان ابتدايي و حداقلي نيز به خودي خود حاصل نمي‌شود، بلكه نيازمند استعداد و توانايي ادراك قبح خشونت و جنگ و همچنين درك آثار زيانبار ستيزشگري از سوي كنشگران انساني تصميم‌گير در يك موقعيت بحراني است. اين مقاله در وضعيت فقدان شديد پژوهش‌هاي ميان‌رشته‌اي و در قالب سطح تحليل خُرد، به طرح اين پرسش پرداخت كه «وجود اختلالات ژنتيك در كنشگران سياسي، از جمله اختلال در عملكرد ژن‌هاي مؤثر در همدلي، چه تأثيري بر صلح بين‌المللي خواهد داشت؟»روش: در اين پژوهش با روش تجزيه و تحليل كيفي، محتواي پژوهش‌هاي كتابخانه‌اي، آزمايشگاهي و طولي ژنتيكي گزارش‌شده، مورد بررسي قرار گرفت و در نهايت با روش‌هاي تشخيصي اختلالات روان‌شناختي مورد تفسير قرار گرفت.ملاحظات اخلاقي: تمامي اصول اخلاقي پژوهش، از قبيل امانتداري، صداقت و اصالت متن در جريان نگارش اين پژوهش مد نظر قرار گرفته شد.يافته‌ها: همدلي زماني اتفاق مي‌افتد كه مشاهده يا تصور حالات عاطفي در ديگري، باعث ايجاد حالت‌هاي مشترك در مشاهده‌كننده ‌شود. با توجه به اينكه ژن‌هاي CNR1، AVPR1A و SLC6A4 از ژن‌هاي مؤثر در فرايند مشاهده و ادراكات ناشي از آن به شمار مي‌روند، ملاحظه شد كه چنانچه اختلالي در عملكرد آن‌ها صورت پذيرد، فرد انساني را با نقصان همدلي مواجه مي‌سازد.نتيجه‌گيري: چنانچه در طبيعت ژنتيك هر يك از كنشگران سياسي، اختلال كم‌بياني ژن‌هاي CNR1، AVPR1A و SLC6A4 وجود داشته باشد، در مرحله «تجزيه، تحليل و تفسير»، آنان را در درك متقابل و احترام به اختلاف نظرها ناتوان ساخته، در مرحله «تصميم‌سازي» متمايل به غيريت‌سازي، ناديده‌گرفتن واكنش ديگران و طراحي بازي برد ـ باخت نموده و در مرحله «اجرا» به اتخاذ تصميمات يكجانبه‌گرايانه در نظام بين‌الملل معطوف ساخته و از طريق ناهمدل‌ساختن تعاملات، زمينه را براي استقرار و ارتقاي صلح بين‌المللي ناهموار مي‌سازد.