بررسي رفتار بتن حاوي شيشه و لاستيك ضايعاتي جايگزين ماسه قبل و بعد از قرارگيري در معرض حرارت بالا

لاستيك خودروها و شيشه‌هاي ضايعاتي از جمله مواد آلاينده در طبيعت با ماندگاري بالا هستند. يكي از راه‌هاي بازيافت شيشه و لاستيك ضايعاتي، استفاده از آن در بتن مي‌باشد كه حداقل برداشت از معادن طبيعي را به همراه خواهد داشت. از طرفي ديگر بسياري از سازه‌هاي مهندسي در طول عمر خود در معرض خطرات آتش سوزي قرار دارند و از اين رو شناخت خواص مكانيكي مصالح بتن در دماهاي بالا ضروري است. در اين تحقيق از شيشه و لاستيك ضايعاتي به عنوان جايگزين بخشي از ريزدانه طبيعي (ماسه) استفاده شد. اندازه ذرات شيشه بين mm85/0-2 بصورت وزني و با درصدهاي 5%،10% و 15% و اندازه ذرات لاستيك بين mm 3-5 بصورت حجمي و با درصدهاي 5% و 10% جايگزين ريزدانه بتن شده است. در مجموع 12 طرح اختلاط و از هر طرح اختلاط 3 نمونه مكعبي و استوانه‌اي با درصد‌هاي متفاوت شيشه و لاستيك ساخته شد. مقاومت فشاري و كششي، رواني، افت وزني، نسبت مقاومت پسماند فشاري و كششي نمونه‌ها ‌در دماي محيط و تحت دماي°^C 600 اندازه گيري و متوسط مقادير مورد ارزيابي قرار گرفت. از نظر ظاهري بعد از اعمال حرارت، رنگ نمونه‌ها ‌تيره‌تر گرديد و ترك‌هاي مويي بصورت گسترده در سطوح بتن قابل مشاهده بود. همانطور كه انتظار مي‌رفت، با افزايش مقادير لاستيك، مقاومت فشاري نمونه‌ها ‌كاهش يافت. بعد از اعمال حرارت، افت مقاومتي تمامي نمونه‌ها ‌نسبت به حالت دماي محيط بيشتر بود. با افزايش مقدار درصد لاستيك، كاهش مقاومت بيشتر شد كه دليل آن را ميتوان به سوختن و از بين رفتن ذرات لاستيك و پديدار شدن حفرات ريز و ايجاد تخلخل در بتن نسبت داد. با افزايش مقدار درصد شيشه، روند مقاومت فشاري كمي بهبود داشت. نتايج نشان داد طرح تركيبي 5 % شيشه و 5 % لاستيك طرح بهينه بوده و عملكرد مناسب تر و مطلوب تري را نسبت به ساير طرحها ‌دارد.