اثر طبقه بندي محيطي و ضوابط تجويزي آيين نامه بر گسترش عرض ترك ناشي از خوردگي ميلگرد

آيين نامه‌هاي طراحي با ارائه ضوابطي مانند حداقل ضخامت پوشش بتن روي ميلگرد، حداقل مقاومت فشاري مجاز و محدود كردن نسبت آب به سيمان، ضوابط مربوط به دوام را تجويز مي‌كنند. اين ضوابط در فاز اوليه موجب به تاخير افتادن اثر عوامل مخرب محيطي مي‌شود ولي با آغاز خوردگي ميلگرد اين ضوابط تجويزي مي‌تواند اثرات متفاوتي را در نحوه گسترش عوامل مخرب داشته باشند. يكي از عواقب ناشي از خوردگي ميلگردها، ايجاد ترك در پوسته بتن مي‌باشد كه با افزايش عرض اين ترك‌ها در طي دوره گسترش خوردگي، آثار عامل زيان‌آور خارجي بيشتر مي‌گردد. در اين پژوهش با استفاده از مهمترين مدل‌هاي تجربي موجود براي پيش‌بيني عرض ترك، به بررسي اثر تدابير تجويزي آيين نامه بر مقادير عرض ترك پرداخته شده است. بدين منظور، ضوابط تجويزي آيين نامه با توجه به وضعيت محيطي سازه بتن مسلح به عنوان شرايط اوليه سازه در نظر گرفته شده است. مدل‌هاي مورد بررسي بر مبناي خوردگي ايجاد شده بر اثر نفوذ يون كلر انتخاب شده‌اند. مهمترين پارامترهاي تاثير گذار در مد‌‌‌ل‌ها به صورت متغير تصادفي در نظر گرفته شده‌اند و مقدار عرض ترك به صورت يك متغير تصادفي بر اساس مدل‌هاي موجود بدست آمده است. تاثير انتخاب قطر ميلگرد در شرايط محيطي تعريف شده در آيين نامه بر عرض ترك محاسبه شده است. محاسبات عرض ترك با استفاده از روش نمونه‌برداري مونت كارلو انجام گرفته و ميانگين مدل‌هاي تجربي به همراه ضريب تغييرات آن با در نظر گرفتن همبستگي بين مدل‌ها انجام گرفته است. نتايج نشان داده است كه استفاده از ميلگردهاي با قطر كمتر موجب كاهش عرض ترك تا 90 درصد مي‌شود. همچنين در صورت آغاز خوردگي ميلگرد، در يك زمان معين، سطح ايمني يك سازه مشخص در شرايط محيطي مختلف به دليل تفاوت زياد عرض ترك در آنها همسان نيست.