اولويت بندي و تحليل ريسك هاي توسعه و اجراي ساختمان سبز با استفاده از تلفيق تكنيك تحليل سلسله مراتبي و فازي

ساختمان سبز به عنوان يك روش مؤثر براي تعامل بين توسعه سريع ساخت ‌و ساز، حفظ منابع با داشتن كمترين تأثير بر محيط زيست و توزيع انرژي‌هاي تجديدپذير و پاك تلقي مي‌شود. در حالي كه ساختمان سبز چنين منافع بالقوه‌اي را دارا مي‌باشد، ريسك-هاي مرتبط با ساختمان‌هاي سبز كمتر مورد ارزيابي قرار گرفته‌اند. لذا هدف اين تحقيق شناسايي و اولويت‌بندي ريسك‌هاي پيش‌رو توسعه و اجراي ساختمان‌هاي سبز در كشور‌ ايران است و تعيين ميزان اهميت محدوديت‌هاي چهارگانه پروژه در مؤثرترين ريسك‌هاي شناسايي شده و اولويت‌بندي محدوديت‌ها در پروژه‌هاي ساختمان‌‌سازي سبز است. در اين تحقيق با بررسي و ارزيابي موضوع ريسك توسعه و اجراي ساختمان‌هاي سبز در منابع علمي و پژوهشي، 10 ريسك مشتمل بر: اقتصادي، قراردادي، مديريتي، آموزشي، قانوني، صنعت، عملكردي، بازار، زيست‌محيطي و ايمني شناسايي شد. سپس با طراحي و تدوين ابزار پرسشنامه، اهداف تحقيق طي دو مرحله مورد ارزيابي قرار گرفت. در مرحله اول ريسك‌هاي شناسايي شده با استفاده از روش تحليل سلسله مراتبي (AHP) اولويت‌بندي گرديد و مؤثرترين ريسك‌ها تعيين شد. طي مرحله دوم با هدف تعيين ميزان اهميت محدوديت‌هاي چهارگانه مديريت پروژه (هزينه، زمان، كيفيت و حوزه‌كاري) و ميزان تأثير مؤثرترين ريسك‌ها بر چهار محدوديت، به روش تحليل سلسله مراتبي فازي (FAHP) ارزيابي و تعيين گرديد. نتايج مرحله اول نشان داد كه پنج ريسك اقتصادي، بازار، عملكردي، صنعت و ايمني، مؤثرترين ريسك‌هاي توسعه و اجراي ساختمان‌هاي سبز است. نتايج مرحله دوم نشان داد كه اهميت محدوديت كيفيت در اولويت اول و پس از آن به ترتيب هزينه، زمان و حوزه‌كاري در اولويت‌هاي بعدي قرار گرفت، به طوري كه هزينه در ريسك اقتصادي و بازار، حوزه‌كاري در ريسك عملكردي، زمان در ريسك صنعت، و در نهايت كيفيت در ريسك ايمني بالاترين اولويت را كسب كردند.