پيش بيني ابتلا به ديابت براساس سلامت وبهداشت دهان ودندان با استفاده از ابزارهاي هوش مصنوعي

سابق و هدف: بيماري ديابت به دليل ايجاد خشكي دهان و افزايش ميزان قندخون مي تواند باعث افزايش شيوع پوسيدگي دندان شود. لذا شناسايي عوامل تأثيرگذار بر رفتارهاي بهداشت دهان در بيماران ديابتي گامي مهم در ارتقاي سلامت دهان و دندان است. از اين رو هدف از اين مطالعه پيش بيني سلامت بهداشت دهان و دندان در افراد مبتلا به ديابت و مقايسه آن ها با افراد سالم است. مواد و روش ها: اين مطالعه در بازه زماني سال هاي 1399-1400  به روش نمونه گيري در دسترس انجام شد. گروه مورد مطالعه شامل 261 (مرد و زن) كه 131 نفر سالم و130 نفرديابتي بودند  و جمع آوري اطلاعات با استفاده از پرسشنامه، پرونده پزشكي و معاينه صورت گرفت. 6 متغير سن، جنسيت، دندان هاي پوسيده، دندان هاي كشيده شده، دندان هاي ترميم  شده و شاخص سلامت دهاني در اين افراد بررسي شد. از دو الگوريتم درخت تصميم گيري و ماشين بردار پشتيبان  با استفاده از نرم افزار Spss Modeler  استفاده شد. يافته ها: مهمترين يافته هاي تحليل درخت تصميم گيري عبارت بود از: 1- اگر سن فرد كمتر و مساوي ۳۷ سال باشد، آنگاه فرد ۱۰۰ درصد سالم است. 2- اگر سن بالاتر از ۳۷ سال باشد و تعداد دندان‌هاي پوسيده‌شده كمتر از ميانگين ۷ باشد و دندان كشيده شده هم نداشته باشيم، با احتمال ۸۲ درصد فرد ديابتي است. اگر سن بالاتر از ۳۷ سال باشد و تعداد دندان‌هاي پوسيده‌شده كمتر از ميانگين ۷ باشد و دندان كشيده شده بيشتر از ۱ داشته باشيم آنگاه افراد كمتر از ۴۹ سال، با شاخص بهداشت دهاني بيشتر از 0/9 ، ۱۰۰ درصد ديابتي هستند. همچنين دقت كل ماشين بردار پشتيبان خطي 70/73درصد بوده  و نشان دهنده اين است كه دندان پوسيده‌شده با كمترين مقدار وزن تأثير كمي در پيش بيني ديابتي و يا سالم بودن افراد دارد. نتيجه گيري: به نظر مي رسد استفاده از الگوريتم هاي درخت تصميم گيري و ماشين بردار پشتيبان مي تواند پيش بيني كننده ابتلا به ديابت بر اساس سلامت و بهداشت دهان و دندان در بيماران مبتلا به ديابت باشد.