بازآفريني فرهنگي- اجتماعي بافت پيراشهري با رويكرد توانمندسازي اجتماع محلي؛ (مطالعه موردي: شهر نيشابور)

بهبود كيفيت و شرايط زيستي بافت‌هاي ناكارآمد شهري، نيازمند ارائه راهبردهاي متناسب با وضعيت و ويژگي‌هاي هر بافت است. در اين پژوهش، راهبردهاي بازآفريني فرهنگي- اجتماعي بافت‌هاي پيراشهري نيشابور با رويكرد توانمندسازي اجتماع‌محور، موردمطالعه قرار گرفت. تحقيق، از نوع كاربردي و روش آن، توصيفي– تحليلي مي‌باشد. با استفاده از تكنيك SWOT  و مدل QSPM راهبردهاي اولويت‌دار مداخله در بافت، تعيين گرديد. همچنين براي شناسايي مطلوبيت راهبردهاي اولويت‌دار بازآفريني، از روش ACCEPT بر اساس نظرات متخصصان، بهره‌گيري شد. نتايج بيانگر آن است كه راهبردهاي بازآفريني فرهنگي- اجتماعي بافت پيراشهري نيشابور با رويكرد توانمندسازي اجتماع محلي در موقعيت رقابتي قرار دارد. به عبارتي گرچه نقاط ضعف آن بر نقاط قوت غلبه دارد، اما فرصت‌هاي خوبي در آن وجود دارد كه براي غلبه بر نقاط ضعف موجود، مي‌توان از آن بهره گرفت. براساس خروجي نهايي مدل، سه راهبرد شامل ترويج فعاليت‌هاي فرهنگي و هنري و حمايت از طرح‌هاي مرتبط در اين زمينه ، ارائه برنامه‌هايي براي اوقات فراغت خانواده‌ها و جوانان و آموزش و تشويق به تحصيل و يادگيري و بالابردن سطح مهارت‌هاي اجتماعي ساكنين به‌عنوان اولويت‌هاي مطلوب بازآفريني فرهنگي- اجتماعي با تأكيد بر توانمندسازي، تعيين گرديد. لذا مديران و مسئولان شهري، بايد ضمن بهره‌گيري از نقاط فرصت و توانمندي‌هاي اين بافت‌ها، براي برطرف كردن نقاط ضعف آن تلاش نمايند.