شناسايي الگوي مديريت مناطق پيراشهري با تاكيد بر نقش ميانجي گري مشاركت (مورد مطالعه: خاش)

امروزه نحوه مديريت صحيح عرصه هاي پيراشهري با تأكيد بر تقويت و اهميت نقش سطوح محلي و حضور مشاركت مردم، انجمن ها و نهادهاي مدني در عرصه تصميم گيري مي تواند باعث بهبود كيفيت زندگي و پايداري توسعه جوامع محلي در اين مناطق شود. لذا پژوهش حاضر بررسي شناسايي الگوي مديريت مناطق پيراشهري با تأكيد بر نقش مشاركت در خاش مي باشد. پژوهش حاضر ازنظر هدف؛ كاربردي و داراي ماهيت تفسيري و تحليلي و ازلحاظ روش در گروه پژوهش هاي كيفي و كمي قرار دارد. به‌منظور تجزيه‌وتحليل اطلاعات از روش گراندد تئوري و نرم‏افزار (Expert Choice)، استفاده‌شده است. ابتدا از نتايج مصاحبه ها مجموعه شرايط علي، زمينه اي و مداخله گر و سپس راهبردها، پيامدها و موانع در مديريت مناطق پيراشهري با تأكيد بر نقش مشاركت در خاش شناسايي شد. در ادامه نتايج نشان داد؛ در بين شرايط علي، اخذ اعتبارات و امكانات مناسب در راستاي مشاركت مردم به مديران با مقدار 0.245، شرايط زمينه اي: تقويت در حس اعتماد بين مسئولين و ساكنين محلي با مقدار وزن 0.300، شرايط مداخله گر: تقويت در حس اعتماد بين مسئولين و ساكنين محلي با مقدار وزن 0.296، بين راهبردهاي مطرح‌شده: تصميم گيري و سياست‌گذاري درست با مقدار 0.400، پيامدها: پايداري مناطق پيراشهري با مقدار وزن 0.277 و درنهايت در بين موانع: الگوي نامناسب ساختاري- نهادي نظام مديريت با مقدار وزن 0.356، بيشترين اهميت را در مديريت مناطق پيراشهري با تأكيد بر نقش ميانجي گري مشاركت به خود اختصاص داده اند. نوآوري پژوهش حاضر استفاده از ديدگاه نخبگان (تئوري زمينه اي) در ارائه الگوي مديريت مناطق پيراشهري با تأكيد بر نقش ميانجي گري مشاركت مي‎باشد.