تأثير مربي گري بر عملكرد شغلي با ميانجي گري پشتيباني همكاري كاركنان آموزشگاه‌هاي آزاد فني و حرفه اي

اين تحقيق با هدف تأثير مربي گري بر عملكرد شغلي با ميانجي گري پشيتباني همكاري كاركنان آموزشگاه‌هاي آزاد فني و حرفه اي استان تهران انجام گرفت. جامعه آماري را كاركنان آموزشگاه‌هاي آزاد فني و حرفه اي استان تهران تشكيل داد. تعداد حجم نمونه 232 نفر بود. روش نمونه گيري سهميه بندي تصادفي بوده است. روش پژوهش به لحاظ هدف كاربردي و به لحاظ جمع آوري داده ها توصيفي– همبستگي بوده است. روش تجزيه و تحليل داده ها بهره برداري از شاخص هاي آمار توصيفي، آزمون معادلات ساختاري و آزمون سوبل بود كه توسط نرم افزار PLS اجرا گرديد. نتايج تحقيق حاكي از آن بود كه مربي گري بر عملكرد شغلي كاركنان و نيز پشتيباني همكاري آن ها تأثير مثبت و معني دار داشته است. مربي گري بر عملكرد شغلي كاركنان با ميانجي گري پشتيباني همكاري آن ها تأثير مثبت و معني دار داشته است. بنابراين مربي گري به صورت هاي مستقيم و غيرمستقيم بر عملكرد شغلي كاركنان آموزشگاه‌هاي آزاد فني و حرفه اي تأثير مثبت و معني دار داشته است.