بررسي جايگاه متن اجتماعي در شكل‏گيري انديشه ملاصدرا و آيت ‏الله طالقاني درباره زنان

موضوع پژوهش حاضر بررسي نقش بسترهاي اجتماعي تاثيرگذار بر نظريات دو انديشمند اسلامي مهم يكي ملاصدرا ودوم آيت‏الله طالقاني پيرامون زنان مي‏باشد. ملاصدرا كه در  عصر صفويه زيسته است، حكمت متعاليه را كه مزيّن به شواهد شرع و بصائر عقل بوده و از اهميت ويژه اي در ميان ساير نظام هاي فلسفي برخوردار مي‏باشد، بسط داده است؛ طالقاني كه شاهد بسياري از تحولات ايران معاصر از جمله تشكيل دولت-ملت در آغاز قرن بيستم و پيروزي انقلاب اسلامي در سال 1357 است، تغييرات بنيادين سياسي و اجتماعي را كه بدون شك در وضعيت زنان تاثيرات بي‏بديلي ايجاد نموده‏اند، را به چشم ديده است. سوال اين پژوهش اين است كه چگونه بسترهاي اجتماعي متفاوت برخاسته از شرايط زمانه، انديشه دو متفكر  را در اين مقوله شكل داده‏اند؟ نتيجه پژوهش ضمن تاييد رابطه علي  و معلولي بين دو مولفه مذكور، يعني بازتاب شرايط اجتماعي در شكل‏گيري انديشه هر دو متفكر، بر اين مسئله صحه مي‏گذارد كه اصولا مفاهيم جنسيتي و تلاش براي شناسايي حقوق برابر اجتماعي و سياسي براي زنان، حاصل تحولات بسيار متاخر در دوران مدرن است. به همين دليل است كه اين مقولات با دقت و توضيح ويژه‏اي در افكار طالقاني منعكس شده‏اند، در حالي كه در نزد صدرا، مقوله زنان بدون اينكه به طور مستقل به آن پرداخته شود، از حيث فلسفه نظري و متصل به مباحث ماهوي و طبيعي انسان در بعد كلي آن مطرح شده است. اين مقاله با جمع‏آوري منابع كتابخانه‏اي به شيوه توصيفي و تحليلي به ارائه داده ها و تجزيه و تحليل آنها پرداخته است.