جايگاه ارتش در تأمين امنيت ملي ايران در دهه‌ اول انقلاب اسلامي (1367-1357)

هدف از نوشتار، آگاهي از جايگاه و نقش ارتش در تأمين امنيت ملي كشور طي دهه‌ اول پرآشوب انقلاب اسلامي است. پس از پيروزي انقلاب، نوعي بي اعتمادي عميق نسبت به ارتش وجود داشت كه به پاكسازي گسترده آن انجاميد. بر اين اساس،  سئوال پژوهش اين است كه ارتش ج. ا. ايران چه نقشي در تأمين امنيت ملي كشور طي دهه‌ اول انقلاب اسلامي و در چارچوب استراتژي هاي مختلف امنيتي برعهده داشت؟ در پاسخ به اين پرسش، فرضيه پژوهشي مي گويد ارتش جمهوري اسلامي ايران به رغم آسيب ها و تنگناهاي جدّي ناشي از پاكسازي ها و تصويه هاي انقلابي، به دليل وظايف ذاتي خود در تأمين امنيت كشور و آموزش و توان لجستيك بالاي آن نقش تأثيرگذار و ماندگاري در تأمين امنيت ملي دهه‌ اول انقلاب برعهده داشت. با الهام از امكانات نظري واقع گرايي و داده ها پژوهشي، يافته هاي پژوهش حاضر حاكي از آن است كه ارتش جمهوري اسلامي ضمن جلب اعتماد نيروهاي انقلاب، با اتخاذ راهبردهاي تدافعي- تهاجمي نظامي نقشي بي بديل در تأمين امنيت ملي كشور در دهه اول انقلاب داشت. اين تحقيق از نوع توصيفي است كه داده هاي آن به روش اسنادي و كتابخانه اي گردآوري شده است.