تحليلي تكاملي از پزشكي مبتني بر شواهد

اين مقاله دفاعيه‌اي تكاملي از پزشكي مبتني بر شواهد به عنوان رويكردي به پزشكي است كه مبناي اصلي مداخلات درماني را پژوهش‌هاي نشر يافته در نشريات معتبر پزشكي در نظر مي‌گيرد. در اين رويكرد از تجربه‌هاي شخصي، شهود پزشك، و تبيين‌هاي مكانيكي براي انجام مداخلات پزشكي تأكيدزدايي مي‌شود. از زمان رواج پزشكي مبتني‌ بر شواهد نقدهاي زيادي بر آن وارد شده است. در اينجا به دو مورد اشاره مي‌شود. نخست آنكه بحران تكرارپذيري ابتناي پزشكي بر شواهد نشريافته در نشريات را زير سوال مي‌برد. دوم آنكه پزشكي مبتني بر شواهد بر نوعي تجربه‌گرايي افراطي مبتني است در حاليكه نقدهاي زيادي به اين سنخ تجربه‌گرايي وارد است. از منظر تكاملي پاسخ‌هايي براي اين نقدها عرضه شده است. همچنين خواهيم ديد كه چگونه مي‌توان در سايه‌ي اين نقدها مباني نظري پزشكي مبتني برشواهد را به روزرساني كرد. در اين راستا دفاعي عرضه مي‌شود كه در دو هنگام مي‌توان عقل‌گرايانه، يعني با مبنا قرار دادن نظريه‌هاي عام پزشكي، كار را به پيش برد: يك. براي ترك اقدام يا ناديده گرفتن هر توصيه‌ي «ظاهرا» بي‌ضرري؛ و دو. به هنگام طرد شواهد زرد. و در انتها اشاره‌اي مي‌شود كه هرچند ممكن است كه اين ناديده گرفتن‌ها در شرايطي از سرعت ورود دادههاي جديد به پزشكي بكاهد اما از منظر تكاملي اين حد از محافظه‌كاري براي حفظ اعتبار پزشكي ضروري است.