بررسي و نقد آراء مستشرقان غربي عصر قاجار در باره ژرف انديشي ايرانيان

عصر قاجار آغاز صحنه تعاملات گسترده ايران با دنياي غرب و نفوذ تدريجي فرهنگ غربي به اين سرزمين بود. در دوران اوج تأثيرپذيري ايرانيان از فرهنگ غربي در عصر قاجار، عده‌اي از غربي‌هاي حاضر در ايران برخلاف انتظار، تحت تأثير فرهنگ و شخصيت ايرانيان قرار گرفتند. اين افراد غالباً در تعامل با ايرانيان، با ابهاماتي مواجه شدند و تلاش كنجكاوانه‌اي براي شناخت شخصيت ايرانيان از خود نشان دادند. اين پژوهش سعي دارد با واكاوي چرايي جلب‌توجه شخصيت ايرانيان براي سفرنامه‌نويسان غربي، ضمن نقد آراء آنها در باره خصوصيات روان‌شناختي ايرانيان، به اين پرسش پاسخ دهد كه دليل عميق‌نمايي شخصيت ايرانيان براي اين عده از مستشرقان چه بود؟ به نظر مي‌رسد مهم‌ترين عامل در پيچيده‌نمايي شخصيت ايرانيان براي غربيان، روحيات ذاتي ايراني‌ها بوده است. تحقيق حاضر، با استفاده از داده‌هاي كتابخانه‌اي و به روش توصيفي- تحليلي اين موضوع را بررسي كرده است.