طرحي نو براي مشاركت اجتماعي دانشجويان ايراني در دانشگاه (فراتركيب)

مشاركت اجتماعي، از مفاهيم مهم جامعه‌شناسي محسوب مي‌شود كه امروزه نقش مهمي در جوامع بازي مي‌كند؛ بنابراين، پژوهش حاضر تلاش مي‌كند با فراتركيب مطالعات مرتبط با مشاركت اجتماعي، الگوي جديدي را براي مشاركت دانشجويان در امور دانشگاه طراحي و معرفي كند. روش پژوهش از نوع فراتركيب و جامعۀ آماري آن، كليۀ مقالات علمي و پژوهشي منتشرشده در ايران، با موضوع مشاركت دانشجويان در دانشگاه، در بازۀ زماني 1390 تا پايان ۱۴۰۰ است. در كل تعداد 34 مقالۀ پژوهشي يافت شد كه درنهايت پس از بررسي‌‌هاي مختلف، 20 مقاله براي بررسي نهايي انتخاب شد. يافته‌هاي تحقيق نشان داد 5 عامل اجتماعي، فردي، نگرش مشاركتي، فرهنگي و رواني بر مشاركت اجتماعي دانشجويان اثرگذارند كه عامل اجتماعي شامل اعتماد اجتماعي، كارآمدي انجمن‌هاي علمي، مزاياي عضويت در انجمن‌ها و نشاط اجتماعي، عوامل فردي شامل سن، جنس، تحصيلات، رشتۀ تحصيلي، وضعيت اشتغال، عامل نگرش مشاركتي در بر گيرندۀ مشاركت اجتماعي، فعاليت مشاركتي و رفتار مشاركتي، عامل فرهنگي شامل رسانه، تلويزيون، شبكه‌هاي اجتماعي، دين‌داري، فرهنگ و عامل رواني هم در بر گيرندۀ احساس بي‌قدرتي، رضايت از زندگي، حرمت نفس، روحيۀ مشاركتي و مداراي اجتماعي است. نتايج نشان مي‌دهد با افزايش و گسترش مشاركت دانشجويان در امور دانشگاه، همۀ ابعاد اجتماعي، اقتصادي، سياسي و فرهنگي زندگي دانشجويي توسعه مي‌يابد و موجب تقويت همبستگي، بهبود كيفيت زندگي دانشجويي و درنهايت بروز خلاقيت و خودباوري مي‌شود.