تحليل روند جنگل زدايي با استفاده از مدل هاي ماشين بردار پشتيباني (SVM) و طبقه بندي بيشترين شباهت (MLC) و تاثير آن بر دماي سطح زمين(LST) و شاخص هاي طيفي (منطقه مورد مطالعه: محدوده جنگلي تالش)

دماي سطح زمين اطلاعات مهمي را در زمينه نقش كاربري اراضي و پوشش زمين بر روي فرايندهاي بيلان انرژي ارائه ميدهد. بنابراين هدف اين تحقيق، ارزيابي الگوهاي LST در اثر تغييرات رخ داده در كاربري اراضي (LULC) مي باشد.منطقه مورد مطالعه با وسعتي معادل 300.6 كيلومتر مربع در منطقه تالش واقع شده است. به اين منظور تصاوير لندست در فصول خشك و مرطوب از سال 1365 تا 1401 دانلود گرديد. چهار طبقه كاربري با طبقه بندي بيشترين شباهت(MLC) و ماشين بردار پشتيباني(SVM) در بازه هاي زماني 36 ساله شناسايي شد. مقادير ضريب كاپا براي مدل SVM معادل 0.7802 بوده و براي مدل MLC معادل 0.5328 بوده است. شاخص هاي طيفي NDVI، NDSI و NDWI براي پوشش گياهي، خاك باير و آب محاسبه شده و در سالهاي فوق با LST  تطبيق داده شدند. تغييرات كاربري زمين طي سال هاي 1365 تا 1401 عامل مهمي در تغييرات دماي سطح زمين بوده كه به طور متوسط از 13.7 درجه سانتيگراد تا 39.5 درجه سانتيگراد در فصل مرطوب و 0.37- تا 41.07 درجه سانتيگراد در فصل خشك متغير بوده است. پهنه هاي آبي و پوشش گياهي كمترين و خاك باير بيشترين مقادير LST را نمايش داده اند. بيشترين همبستگي منفي به ميزان 0.74- متعلق به شاخص NDVI در سال 1365 بوده و بيشترين همبستگي مثبت به ميزان 0.79 متعلق به شاخص NDSI در سال 1365 مي باشد. مساحت پهنه جنگلي كاهش 20.3 درصدي و اراضي كشاورزي افزايش 217 درصدي را در 36 سال نشان مي دهند. زمين هاي باير بيشتر تغيير را داشته و از 68.2 كيلومتر مربع به 12 كيلومتر مربع كاهش يافتند. به طور كلي LST ، به علت افزايش فعاليت هاي انساني از قبيل گسترش زمين هاي زراعي و جنگل زدايي در دوره مورد مطالعه افزايش يافته است.