بررسي پارامترهاي مؤثر بر سيستم پايداري تونل‌ها با بهره‌گيري از روش سيستم مهندسي سنگ RES

پايدارسازي فضاهاي زيرزميني از چالش برانگيزترين مباحث در زمين‌شناسي‌مهندسي هستند. روش‌هاي مختلفي براي تعيين نوع سيستم پايدارسازي تونل وجود دارد، اما اغلب اين روش‌ها داراي نقاط ضعف متعددي هستند. بنابراين ارائه يك روش كه تقريباً تمامي پارامترهاي مؤثر بر پايداري تونل را لحاظ نموده و اثر متقابل آن‌ها را بر يكديگر در نظر بگيرد، كمتر موردتوجه قرار گرفته است. هدف از اين تحقيق مطالعه پارامترهاي مؤثر بر پايداري تونل‌ها با استفاده از روش سيستم مهندسي سنگ است. در اين تحقيق 6 تونل با ويژگي‌هاي زمين‌شناسي متفاوت انتخاب شد. پارامترهاي مؤثر بر سيستم پايداري اين تونل‌ها با استفاده از روش ESQ كدگذاري گرديد. سپس تحليل‌ها با استفاده از روش سيستم مهندسي سنگ RESبه‌منظور برآورد و ارزيابي سيستم پايدار‌سازي تونل انجام گرديد. نتايج نشان داد پارامتر‌هايي همچون هوازدگي سطح درزه، پرشدگي و فاصله‌داري درزه‌ها نقش مؤثر بيشتري نسبت به جهت گيري درزه ها و مقاومت فشاري تك محوري دارند. به‌منظور مقايسه، تحليل‌ها با روش رتبه‌بندي توده سنگRMR نيز انجام شد. مقايسه ميان نتايج دو روشRES  و  RMRنشان داد كه نتايج روش RES همخواني بهتري با شرايط واقعي تونل و مقادير ضخامت شاتكريت پيشنهادي به عنوان سيستم پايدارسازي تونل‌هاي مورد مطالعه دارد. ازآنجا كه هيچ محدوديتي در تعداد پارامترهاي ورودي در اين روش وجود ندارد و از طرفي تأثير متقابل پارامتر‌ها بر يكديگر در نظر گرفته مي‌شود، مي‌توان روابط حاصل از روش RES در اين تحقيق را در كنار ساير روش‌ها، در پروژه‌هاي مهندسي به كار برد.