بازخواني مروري سنّت تحليلِ هستي شناختي نماد

پژوهش‌ هايي كه به موضوع نماد مي‌پردازند در كل ذيل دو سنّت كلان قرار مي‌گيرند. در سنّت نخست، معنا امري پيشيني تلقي مي‌شود كه در نهايت در بستر زبان جاري مي‌شود. چنين نگرشي با هستي‌ شناسي افلاطوني آغاز شده است. به همين سبب، در اين جستار تمامي اين ديدگاه‌ها ذيل سنّت هستي‌شناختيِ تحليل نماد گنجانده مي‌شوند. در سنّت دوم، معنا خود اساساً ازطريق نماد ممكن مي‌شود. اين منظر شامل دو رويكرد كلي رئاليستي و ايده‌اليستي است. به هر ترتيب، زباني كه شاخصۀ اصلي آن بهره‌مندي از حضورِ مسلط نماد است، يا به بياني فنّي‌تر، زبان شعر، زبان تمثيلي يا زبان عرفاني، همواره موضوع بحث و بررسي بوده است. براين‌اساس، جُستار پيش‌رو بر آن است كه با اتخاذ رويكردي در-زماني يا تاريخي، به بررسي اجمالي اين موضوع بپردازد كه سنّت تحليلِ هستي‌شناختي نماد در چه دوره‌هاي تاريخي و در كدام نگرش‌ها غالب بوده است. به‌اين‌ترتيب، اين پژوهش ضمن بازخواني مروري سنّت تحليلِ هستي‌شناختي نماد، روشن مي‌سازد كه اين سنت چه موضعي در بابِ مفهوم، جايگاه و كاركردِ نماد اتخاذ مي‌كند.