تكوين و تثبيت دولت مدرن در ايران

اين پژوهش به بررسي تحول و تثبيت دولت مدرن در ايران مي‌پردازد كه در درون انديشه‌هاي غربي قرارگرفته و نهادگرايي تاريخي را به‌عنوان چارچوب نظري به كار مي‌گيرد. مباني نظري بر ويژگي‌هاي متمايز يك دولت مدرن تأكيد مي‌كند و آن را از مدل‌هاي تاريخي مانند دولت مطلق جدا مي‌كند. اين تحقيق بر سير تاريخي دولت در ايران متمركز است و بر نياز به درك دقيقي از رابطه رويدادها و بزنگاه‌هاي تاريخي و دولت مدرن تأكيد دارد. هدف اين پژوهش، كاوش جامع سير تاريخي ايران در شكل‌گيري و تثبيت دولت مدرن است؛ بنابراين رويكرد نهاد گرايانه تاريخي به كار گرفته‌شده است كه ارتباط نهادهاي سياسي مانند ارتش، نظام مالياتي و قوه قضائيه را در دولت سازي تشخيص مي‌دهد. روش تحقيق از تحليل محتوا براي ديدگاه‌هاي متفكران غربي در مورد دولت مدرن و تحقيقات تاريخي استفاده مي‌كند تا فرآيند شكل‌گيري را در يك بازه زماني مشخص بررسي كند. يافته‌ها سير ايران را از دوران صفويه تا انقلاب مشروطه تا دوران رضاشاه نشان مي‌دهد. مشروطيت به‌عنوان يك جنبه محوري ظاهر مي‌شود و نشان‌دهنده گذار به سمت حكومت‌داري مدرن و رابطه متوازن دولت-ملت است. دوران رضاشاه شاهد ناسيوناليسم و تمركز اقتصادي است كه اساساً پويايي قدرت را تغيير داده است. اين كاوش تاريخي، تلاش ايران براي تفكر سياسي مستقل و مفهوم متحول دولت-ملت را روشن مي‌كند و درنهايت به درك سياست‌ها و جهت‌گيري‌هاي معاصر ايران كمك مي‌كند.