انديشه‌ي شعر_فرزند خواندگي در سنت ادبيِ اسلامي - ايراني با تكيه بر ادبيات كُردي

انديشه‌ي گراميداشت شعر در ميان شاعران از روزگاران كهن مطرح بوده است. نزد شاعران كرد شعر جايگاه بس والايي داشته است. برخي شعر را از بُن جان دوست و عزيز داشته‌اند و آن را به مثابه‌ي فرزند خويش پذيرفته‌اند. اين جستار با شيوه‌ي توصيفي-تحليلي بر آن است كه طرح اين انديشه در شعر شاعران كرد را بازخواني و تبيين كند. براي اين منظور شعر مشاهير شعراي سده‌ي نوزدهم همچون جامعه‌ي آماريِ هدف برگزيده شد. در پس زمينه‌ي اين بحث، ابتدا موضوع مورد پژوهش در سنت ادبيِ اسلامي-ايراني بررسي و تحليل شد تا بهتر بتوان جايگاه آن در ادبيات كردي را تبيين و تشريح كرد. برآيند پژوهش نشان مي‌دهد كه شعر نزد شاعران كرد، گاهي به مثابه‌ي فرزند به طور كلي، گاهي به مثابه‌ي پسر، و گاهي هر بيت به مثابه‌ي دو فرزند ارزيابي و مجسم شده است. اين انديشه اغلب با وجوه بياني تشبيه، تمثيل و استعاره همراه بوده است. همچنين شعر در ادبيات كردي مايه‌ي جاودانگي و رهايي از نقيصه‌ي اجاق‌كوري كه با پسر رفع مي‌شود، انگاشته شده است. كما اينكه شعر در انديشه‌ي شاعران كرد پاك و بري از معاني ناپسند است و گونه‌اي «شعر غايي» يا «مطلق» در پندار شاعران مطرح بوده است.