اشعار نو يافتۀ حكيم طرطري، پارسي ‌سراي قرن ششم هجري

موفق‌الدين يحيي بن حسن طرطري از شاعران گمنام و پارسي‌ گوي قرن پنجم و ششم هجري است. در پژوهش‌هاي مربوط به تاريخ ادبيات فارسي كه در يك‌صد و پنجاه سال گذشته به رشتۀ تحرير درآمده، نام و نشاني از وي نيست. گويا نخستين بار تقي‌الدين اوحدي بلياني(973- 1040ق.) از وي نام برده است، آن هم حدود پانصد سال پس از دوران حيات طرطري. اكنون دستنويسي يافت شده كه كهن‌ترين و مهم‌ترين سند موجود در باب طرطري است و شامل بخشي از اشعار اوست. اين دستنويس كه در كتابخانه سليمانيه شهر استانبول نگهداري مي‌شود در فاصلۀ سال‌هاي 687- 688 هجري كتابت شده و اطلاعات قابل توجهي دربارۀ طرطري، اشعار و ممدوحان وي دارد. در اين مقاله مي‌كوشيم با استناد به اين دستنويس نويافته و بررسي منابع تاريخي و ادبي، نكاتي تازه‌ياب در باب نام و نشان، ممدوحان و سبك و سياق اشعار طرطري عرضه كنيم. همچنين اشعار اندك باقي‌مانده از وي، بازخواني و تصحيح شده است تا پژوهشگران را براي پژوهش‌هاي پيشِ‌رو در باب تاريخ ادبيات فارسي و سبك خراساني به كار آيد.