شادي و خوشبختي در متن‌هاي باستاني ايران

يكي از اساسي‌ترين محورهاي فلسفه و عرفان باستاني ايران، شادي و خوشبختي و توجه به احساسات وجد انگيز است. بنا بر منابع تاريخي، زرتشت تنها پيامبري است كه خندان متولد شد و در اوستا، برخي كتيبه‌هاي باستاني ايران و متن‌هاي فارسي ميانه، اهميت شادي و سفارش به آن مشاهده مي‌شود. در اوستا، واژه‌هاي حوزه‌ي معنايي شادي بيشترين بسامد را دارند. اهورامزدا پروردگار شادي‌بخش است، زرتشت خود پيامبري شاد و پيغام‌آور شادي است. مؤمنان در نمازشان با شادي سخن مي‌گويند. ايزدان مهر، اشي، تيشتر، آناهيتا براي مردم شادماني به ارمغان مي‌آورند و نهايت آرزوها، آرزوي شادماني(خوشبختي) است. در اين پژوهش ضمن كاوش در مفهوم و ريشه‌ي دو واژه‌ي شادي (šādīh) و رامش (rāmišn) در اوستا، كتيبه‌هاي فارسي باستان، متن‌هاي مانوي و پهلوي زرتشتي، تلاش مي‌كنيم، تصويري نزديك به آنچه اين متن‌ها از مفهوم شادي اراده مي‌كنند به نمايش گذاشته و ضمن اثبات اهميت اين مفاهيم در جهان‌بيني ايراني، يافته‌هاي جديدي در اين زمينه ارائه كنيم. به‌طور خلاصه شادماني در اين متن‌ها از گيتي آغاز مي‌شود و به مينو مي‌پيوندد. احساسي كه با لذت‌هاي دنيوي، خرسندي و خردمندي، كار و خودشكوفايي، انديشه‌ي نيك، فراواني، صلح، راستي، مناجات‌ و اعمال ديني و نهايتاً سعادت پس از مرگ و جاودانگي در ارتباط است.