راهبرد ايران در تأمين امنيت در منطقه‌ي خليج فارس

يكي از استراتژي هايي كه دولت هاي مختلف در بعضي شرايط خاص براي تامين منافع ملي خود به كار مي گيرند به كارگيري تئوري بازدارندگي است. با توجه به اينكه؛ امروزه عمده‌ترين نگراني كشورهاي منطقه و قدرتهاي بزرگ غربي در منطقه ي خليج فارس، مسئله ي «امنيت» است و با توجه به اينكه؛ جمهوري اسلامي ايران همواره دخالت بيگانگان در منطقه خليج فارس را مردود دانسته و بر همكاري و مساعي جمعي و بومي تأكيد كرده است، در نتيجه، ديدگاههاي ايران در مورد امنيت در خليج فارس و سياستهاي برخاسته از آنها تحت تأثير عوامل داخلي نظير مخالفت با حصور قدرتهاي بيگانه در منطقه خليج فارس شكل گرفتهاند. نتيجه كلي اين عوامل آن بوده كه ايران را به اين سمت سوق داده است كه با هر نقشي براي قدرت هاي خارجي؛ به خصوص ايالات متحده، در ترتيبات امنيتي خليج فارس مخالفت نمايد. در اين پژوهش با روش توصيفي- تحليلي و با بهرهگيري از چارچوب نظري رئاليسم نئوكلاسيك و نظريه رئاليسم تدافعي سعي در بررسي راهبرد ايران در تأمين امنيت در منطقهي خليج فارس شده است.