مقايسه اثربخشي زوج‌درماني شناختي- رفتاري و زوج‌درماني هيجان‌محور بر دلزدگي زناشويي زوجين با طلاق عاطفي

سابقه و هدف: با توجه به ارزش نهاد خانواده، بايد به ‌مشكلات زوجين توجه ويژه‌اي شود. پژوهش حاضر با هدف مقايسه اثربخشي زوج‌درماني شناختي- رفتاري و زوج‌درماني هيجان‌‌محور بر دلزدگي زناشويي زوجين با طلاق عاطفي صورت گرفت. روش بررسي: روش پژوهش، نيمه‌تجربي با طرح پيش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري را زوجين مراجعه‌كننده به‌مراكز مشاوره تبريز در سال 1400 تشكيل دادند. 54 نفر با روش نمونه‌گيري هدفمند انتخاب، و به‌صورت تصادفي در سه گروه قرار گرفتند (هر گروه 9 زوج). گروه‌هاي آزمايشي، درمان مختص گروه خود را به ‌ترتيب در 8 و 10 جلسه دريافت كردند. گروه كنترل درماني دريافت نكرد. ابزارهاي اندازه‌گيري، پرسشنامه‌هاي دلزدگي زناشويي پاينز و طلاق عاطفي گاتمن بودند. داده‌ها توسط آزمون تحليل كوواريانس و آزمون تعقيبي بونفروني تجزيه و تحليل شدند.  يافته ها: در پيش‌آزمون، ميانگين و انحراف معيار متغير دلزدگي زناشويي در گروه زوج‌درماني شناختي- رفتاري 10.68±108.44، در گروه زوج‌درماني هيجان‌‌محور 12.18±108.11، و در گروه كنترل 8.08±108.39 بود (0.05 P). هر دو درمان در مقايسه با گروه كنترل، دلزدگي زناشويي زوجين را در پس‌آزمون كاهش دادند (0.001 P). تأثير درمان‌ها بر دلزدگي زناشويي زوجين در مرحله پس‌آزمون يكسان بود (0.05 P). نتيجه گيري: به‌نظر مي‌رسد زوج‌درماني شناختي- رفتاري و زوج‌درماني هيجان‌‌محور مي‌توانند سبب كاهش دلزدگي زناشويي زوجين شوند، از اين‏رو احتمالاً مي‏توانند راهبرد درماني مفيدي براي بهبود روابط زوجين باشند.