تحليل أثرات مؤلفه‌هاي سرمايه اجتماعي بر توسعه پايدار سكونتگاه‌هاي روستايي (مورد مطالعه: شهرستان اردل)

برخورداري از سرمايه مناسب به‌ويژه سرمايه اجتماعي به‌عنوان يكي از مؤلفه‌هاي اصلي توسعه پايدار از ملزومات اساسي است. از اين رو هدف اصلي پژوهش حاضر بررسي رابطه و تأثير مؤلفه‌هاي سرمايه اجتماعي بر توسعه پايدار سكونتگاه‌هاي روستايي شهرستان اردل مي‌باشد. نوع پژوهش توصيفي- تحليلي و پيمايشي و نوع تحقيق از لحاظ روش گردآوري داده‌ها به‌صورت پيمايشي و ميداني است. 30 درصد از روستاهاي داراي سكنه شهرستان اردل كه شامل 26 روستا مي‌شود به‌عنوان روستاهاي نمونه مورد مطالعه تحقيق انتخاب گرديد. شيوه تجزيه و تحليل داده با به‌كارگيري روش آماري مدل معادلات ساختاري (SEM) و در نرم‌افزار Smart-PLS انجام گرفت. نتايج نشان داد كه سرمايه اجتماعي در روستاهاي مورد مطالعه در وضعيت ضعيفي قرار دارد. بر پايه آزمون همبستگي كندال ارتباط بين متغيرهاي مستقل و توسعه پايدار روستايي معنادار هستند. بيشترين همبستگي در روستاهاي عزيزآباد و اليكوه مشاهده شد. بين متغيرهاي شبكه اجتماعي و انسجام اجتماعي بيشترين ميزان ارتباط وجود دارد. همچنين بٌعد اجتماعي با آماره 30.466 ارتباط بيشتري نسبت به ساير ابعاد با توسعه پايدار روستاهاي مورد پژوهش داشته است. بررسي و ارزيابي روابط مستقيم و غيرمستقيم مدل نشان داد كه از نظر روستاييان متغير شبكه اجتماعي با ضريب اثر 0.360، بيشترين تأثير را بر توسعه پايدار داشته و آگاهي اجتماعي كم‌اثرترين متغير بوده است. بر پايه تحليل مسير مشخص شد كه مولفه‌هاي سرمايه اجتماعي مي‌توانند 0.90 درصد از تغييرات توسعه پايدار منطقه را پيش‌بيني كنند.