بررسي عينيت و فرا عقلاني‌بودن امر مينوي و نسبت آن با وحي در اديان ابراهيمي ازنظر رودولف اتو

هدف اين مقاله بررسي معرفت‌شناختي تجربه ديني از ديدگاه رودولف اتو است كه در آن، با روش توصيفي - تحليلي به بررسي عينيت و فرا عقلاني بودن تجربه ديني پرداخته‌ شده است. اتو با رويكردي پديدارشناسانه و تفكيك نومن از فنومن و ابداع واژه‌اي به نام امر مينوي (The numinous)، بر فرا عقلاني بودن اين تجربه تأكيد مي‌كند. او با بيان عناصر موجود در تجربه امر مينوي بيان مي‌كند كه اين عناصر ضرورتاً متوجه متعلّق خود هستند هرچند اين متعلّق مبهم باشد و به ساختار فاهمه وارد نشود. وي به پيروي از كانت با تقسيم عالم واقع به دو بخش قابل‌ادراك و غيرقابل ادراك، امر مينوي را مفهومي غير ادراكي و به معناي دسترس‌ناپذير‌بودن حقيقت امر مينوي مي‌داند.اتو حقيقت اديان ابراهيمي را از سنخ تجربه دانسته كه مي‌تواند برانگيخته‌شده و تجلّي يابد و منظور از وحدت اديان اين است كه تجربه ديني در طول تاريخ حقيقتي واحد دارد كه به شكل‌هاي گوناگون متجلّي شده است. اتو، وحي در اديان ابراهيمي را تجلّي و حضور خداوند بر پيامبران دانسته و بر اين باور است كه تبعيّت از سبك زندگي پيامبران (فعل، قول و تقرير نبي) كه محصول اين تجربه است باعث مي‌شود ما خود از طريق شهود و احساس، حضور خداوند را دريابيم.