مفهومِ تاريخمنديِ هايدگر و مسئله‌ پرسشِ تاريخي در تاريخ‌نگاريِ كسروي

پژوهشِ حاضر بر آن است كه پيش‌فرض‌هاي هستي‌شناختيِ كسروي در دو كتابِ تاريخ مشروطۀ ايران و تاريخ هجده سالۀ آذربايجان را آشكار نمايد و سپس بنابر مفهومِ «تاريخمنديِ» هايدگر به نقدِ پيامدهاي معرفت‌شناختيِ پيش‌فرض‌هاي مزبور در تاريخ‌نگاريِ كسروي بپردازد. بر اين اساس، پرسشِ اصليِ پژوهشِ حاضر آن است كه كسروي چگونه و بر چه مبنايي موضوعِ تاريخ‌نگاريِ خود را تعيين و تعريف مي‌كند؟ يافته‌هاي پژوهش گوياي آن است كه موضوعِ تاريخ‌نگاريِ كسروي «امر تاريخي» به‌منزله‌ي «فعلِ در حالِ شكل‌گيري» نيست. تاريخ‌نگاريِ كسروي متضمّنِ مفهومِ ضدِّ تاريخيِ «تكرار» است. مفهومِ «امر موروثي» در تاريخ‌نگاريِ او غايب است، ازاين‌رو، «امر تازه» به چيزي بي‌بنياد و پادرهوا بدل شده و اين يعني كسروي نتوانسته است ديالكتيكِ ناپيوستگي و پيوستگيِ نهفته در «امر تاريخي» را به‌فهم درآورد و مفهومِ تاريخمندي را كشف و آشكار كند. به‌بيان‌ديگر، كسروي مبنايي براي تعيين و تعريفِ آنچه مي‌تواند محلِ پرسش و پژوهشِ تاريخي واقع شود ندارد.