زهد راهي به‌سوي رستگاري در فلسفه شوپنهاور

زهد يكي از عناصر كليدي در فلسفۀ آرتور شوپنهاور، به‌ويژه نظريۀ رستگاري اوست. رستگاري در نظر شوپنهاور رهايي از رنج است و اين رهايي از طريق زهد امكان‌پذير است. به نظر او زندگي سراسر رنج است و بايد راهي براي رهايي از آن جستجو كرد. او علت و منشأ اين رنج را اراده و خواست مي‌داند. اراده ازنظر او شي في‌نفسه است و عالم را تجليات و پديدارهاي اراده مي‌داند، بنابراين به نظر او رنج ذاتي بشر و پديدار و تجلي شي في‌نفسه يا اراده است. بدين ترتيب براي رهايي از رنج بايد به دنبال انكار، سركوب و اسكات اراده بود. ازآنجاكه انكار اراده با بي‌اعتنايي به خواست ها و خواهش‌ها ممكن مي‌شود، شوپنهاور مفهوم زهد را مطرح مي‌كند و آن را تنها راه رستگاري حقيقي اعلام مي‌كند. نوشتار حاضر بر آن بوده است كه مفاهيم زهد و رستگاري موردنظر شوپنهاور را شرح دهد و نشان دهد كه چگونه از نظر او زهد مي‌تواند آلام بشري را تسكين و به رستگاري رهنمون شود.