تحليل ميزان تاب‌آوري روستائيان كشاورز در راستاي مديريت خشكسالي مطالعه موردي: روستائيان كشاورز دهستان سي ريز

با توجه به تغييرات اقليمي در دهۀ اخير، تاب‌آوري در زمان مخاطرات مورد توجه محققان قرار گرفته است. هدف پژوهش حاضر، تحليل ميزان تاب‌آوري روستاييان كشاورز در راستاي مديريت خشك‌سالي  و كاهش خسارات واردۀ آن به جامعۀ بهره‌بردار روستايي  است، پس از بررسي‌هاي متعدد در حوزۀ نظري تاب‌آوري و بررسي ابعادي كه بيان‌كنندۀ تاب‌آوري بودند براي سنجش ميزان تاب‌آوري از تركيب مدل مكاني كاتر و مدل اجتماع‌محور استفاده شد كه به ابعاد تاب‌آوري و نقش كليدي جوامع محلي اشاره دارد و ابعاد اجتماعي، نهادي، اقتصادي، كالبدي و اكولوژيكي به‌عنوان ابعادي كلي كه تبيين‌كنندۀ تاب‌آوري هستند، انتخاب شد. روش پژوهش به‌صورت كمي ـ پيمايشي است و از روش‌هاي توصيفي، تحليل و هم‌بستگي استفاده‌ شده است. بدين منظور، شش روستا از دهستان سي ريز در شمال استان كرمان كه در وضعيت خشك‌سالي شديد قرار دارند، انتخاب شد. روش نمونه‌گيري در اين تحقيق تصادفي ساده است و با 286 نفر از سرپرستان خانوار روستايي از طريق پرسش‌نامه‌هاي ساخت‌يافته مصاحبه شده است. داده‌هاي به‌دست آمده با استفاده از آزمون T تك‌نمونه‌اي و ضريب هم‌بستگي پيرسن تحليل شد. نتايج پژوهش بر ضعيف بودن تاب‌آوري در تمامي ابعاد در اين شش روستا تأكيد دارد و اثرات خشك‌سالي را در اين روستاها تشديد كرده و موجب خسارات بسياري به روستاييان و به‌طور مشخص كشاورزان شده است.