تحليل تغييرات بلند مدت ماهانه دماهاي كشنده بالاي 50 درجه‌ي سانتي گراد نيم كره شمالي

هدف اين پژوهش شناسايي و تحليل آماري تغييرات زماني فراواني ماهانه وقوع دماهاي كشنده بالاي 50 درجه ي سانتي گراد ( TU50c[1]) در نيم كره ي شمالي است. به اين منظور از داده هاي باز تحليل شده مربوط به بيشينه دماي دو متري سطح زمين در بازه زماني 73 ساله 1948 تا 2020 استفاده شده و پس از تنظيم، به صورت سري زماني ماهانه مورد تحليل قرار گرفت. در اين مطالعه از روش هاي تحليل آمار توصيفي، تحليل روند خطي و آزمون ناپارامتري من كندال به منظور بررسي تغييرات زماني فراواني وقوع استفاده شده است. در طول دوره 73 ساله مطالعاتي تعداد 9553 روز با دماي حداقل 50 درجه سانتي گراد و بيشتر شناسايي و مختصات آنها استخراج شد. بررسي توزيع فراواني روزانه وقوع TU50c نيمكره شمالي نشان داد كه ماه هاي مي و ژانويه به ترتيب داراي بيشترين فراواني وقوع هستند. همچنين بيشترين روند افزايشي در فراواني وقوع دماهاي كشنده در ماه هاي مارس،آوريل، جولاي و آگوست مشاهده شدند. از لحاظ توزيع مكاني، منطقه اي كه بيشترين فراواني و شديدترين TU50c در آن به ثبت رسيده مربوط به محدوده اي واقع در آفريقا خصوصاٌ سودان، غرب آسيا (بين عراق، جنوب غرب ايران، كويت و عربستان) و هندوستان در شبه قاره هند هستند و در آمريكا نيز وقوع اين دماها نادر نيست. بالاترين و شديدترين دماهاي ثبت شده در دهه پنجم و در فاصله زماني 1988 تا 1998 به وقوع پيوسته است.