بررسي اهميت شاخص هاي طراحي مسير و ايستگاه‌ هاي ترامواي شهري در بافت تاريخي فرهنگي تبريز

انديشمندان به منظور كاهش مسائل ناشي از مدهاي حمل‌ و نقل، توسعه حمل‌ و نقل عمومي را به عنوان راهكار مناسب مطرح كرده‌اند. سيستم تراموا به علت اشغال كم فضا، حداقل صداي توليدي، و انعطاف پذيري بالا يكي از مناسب‌ترين گزينه‌ها در حمل‌ونقل درون شهري است. با توجه به توسعه آتي در شهر تبريز سيستم تراموا گزينه‌ مناسبي براي توسعه حمل‌ونقل درون شهري است. هدف اصلي پژوهش حاضر واكاوي شاخص‌هاي طراحي و گردشگري شهري در احداث ترامواي شهري است. با توجه به هدف پژوهش، روش پژوهش حاضر داراي ماهيت كمي مي‌باشد و براساس مطالعات صورت گرفته، شاخص‌هاي طراحي مسيرها و ايستگاه‌هاي ترامواشهري استخراج و با استفاده از پرسشنامه و تكميل آنها مبني بر نظرات متخصصان در دانشگاه و سازمان ترافيك به بررسي و تحليل تطبيقي اطلاعات حاصل با استفاده از آزمون‌هاي فريدمن و كندال در نرم افزار SPSS پرداخته ‌شده است. نتايج حاصل حاكي از آن است كه مولفه سهولت دسترسي با بيش‌ترين امتياز داراي بيشترين اهميت و مولفه عدالت و همه شمولي با كم‌ترين امتياز داراي كمترين اهميت در تدوين شاخص‌هاي طراحي مسير و ايستگاه‌هاي ترامواي شهري است. شاخص‌هاي اتصال و پيوستگي، سهولت دسترسي، عدالت و همه‌شمولي كارائي و پاسخدهي و حمل‌ونقل پايدار از شاخص‌هاي طراحي مسيرها و ايستگاه‌هاي تراموا محسوب مي‌شود كه در تمامي بافت‌هاي شهري داراي اهميت است. با توجه به ويژگي‌هاي بافت تاريخي، شاخص‌هاي هويت وگردشگري پايدار نيز در كنار شاخص‌هاي مذكور در طراحي مسيرها و ايستگاه‌هاي تراموا حائز اهميت است. به همين منظور راهكارهايي در راستاي تحقق شاخص ‌هاي ارائه شده پيشنهاد شدند.