بررسي عوامل موثر بر استقرار توليد اجتماعي در صنعت پوشاك ايران با استفاده از تكنيك ديمتل-اي اس ام فازي

امروزه توليد در صنعت پوشاك، با تغييرات سريع و مداوم در نيازهاي مشتري روبرو است. با افزايش تمايل به شخصي سازي پوشاك توسط مشتريان، پارادايم توليد از يكسو به سمت اجتماعي شدن -استفاده از طرحهاي شخصي و اعمال سلايق شخصي مشتريان در لحظه توليد  -براي كاهش جريان محصولات برگشتي روي آورده است و از سوي ديگر در جهت عدم تمركز در توليد-استفاده از منابع توليدي توزيع شده با قابليت اشتراك گذاري- براي ايجاد انعطاف پذيري عملياتي و اقتصادي تر شدن توليد سفارشي در حال تغيير است (لانز و همكاران، 2019). توليد اجتماعي يك پارادايم جديد در سيستم هاي توليدي است كه به صورت غيرمتمركز، مشاركتي، خدمت گرا، مبتني بر جمعي سپاري، هوشمند و سفارشي است. در توليد اجتماعي پوشاك، مشتري مي تواند در كل چرخه حيات يك محصول شخصي سازي شده اعمال نظر كند و توليد كنندگان مختلف نيز از طريق منابع توليدي به اشتراك گذاشته شده خود در پلتفرم هاي جمع سپاري مي توانند در توليد محصول درخواستي مشتري مشاركت داشته باشند. پژوهش حاضر از نظر هدف، كاربردي بوده و هدف آن شناسايي عوامل موثر بر استقرار سيستم توليد اجتماعي در صنعت پوشاك ايران و تحليل روابط بين عوامل و نيز الويت بندي استقرار است. همچنين، در اين مقاله براي شناسايي و بررسي رابطه متقابل بين عوامل از روش ديمتل-اي اس ام فازي استفاده گرديده است. در نتيجه و عواملي چون آموزش ، پلتفرم توليد ابري ، پلتفرم پيكربندي و سازماندهي و مديريت سيستم هاي اطلاعاتي و اشتراكي بيشترين اثرگذاري را بر سيستم خواهند داشت. از طرف ديگر عوامل مديريت روابط توليدي همكارانه ، شبكه هاي اجتماعي و مديريت ارتباط اجتماعي با مشتريان بيشترين اثرپذيري را در سيستم توليد اجتماعي پوشاك دارند.