نقدي بر كتاب محاوره‌اي در هويت شخصي و جاودانگي

بحث راجع به هويت شخصي يعني اين مسئله كه شخص بودنِ شخص مبتني بر چيست، از جمله بحث‌هاي داراي سابقهٔ طولاني در فلسفه و كلام است. مهم‌ترين مسئله در بحث هويت شخصي اين است كه آنچه باعث مي‌شود يك شخص در طول زمان همان شخص قبلي باقي بماند و از ديگران متمايز باشد چيست. هويت شخصي با مسائلي مثل نسبت روح و بدن، حافظه، چيستيِ من، شواهدِ تشخيص هويت، و حتي جمعيت انسان‌ها ارتباط دارد. ناگفته پيداست كه هويت شخصي از جمله موضوعاتي است كه مي‌تواند در بقاي نفس و جاودانگي، موضوعيتِ خاصي داشته باشد. جان پِري در كتاب محاوره‌اي در هويت شخصي و جاودانگي (۱۹۷۸) سعي مي‌كند مواضع و ديدگاه‌هاي فلسفي گوناگون در باب هويت شخصي و جاودانگي را در قالب گفتگويي سه‌نفره بين سه شخصيت خيالي مطرح كند. در اين كتاب، مسائل گوناگوني مثل بقا پس از مرگ، نقش حافظه در هويت شخصي و ارتباط بدن با روح يا نفس از جنبه‌هاي گوناگون مورد بحث قرار گرفته‌است. در مقالهٔ حاضر ابتدا به معرفي جان پري و آثار او مي‌پردازيم. سپس محتواي كتاب و نقاط ضعف روند استدلال‌ها را بررسي مي‌كنيم. در انتها نگاهي به وضعيت ترجمهٔ فارسي كتاب (ترجمه كاوه لاجوردي، نشر مركز) و اشكالات آن خواهيم داشت.