تحليل ادله جاودانگي روح بر پايه رساله فايدون افلاطون

رساله فايدون از اين جهت اهميت دارد كه سه استدلال معروف افلاطون بر جاودانگي روح را بيان مي كند كه به ترتيب « استدلال از طريق تضاد»، « استدلال از طريق تذكر» و « استدلال از طريق بساطت» ناميده شده است. در استدلال از طريق تضاد، يك اصل كلي بيان مي شود كه به موجب هر ضدي از ضد خويش پديد مي آيد.در استدلال از طريق تذكر بيان مي شود كه به موجب گزاره « تعلم، تذكر است»، انسان مي بايد برخوردار از روح داراي حيات قبل از تولد باشد تا بتواند به درك معقولات نائل آيد. استدلال از طريق بساطت بيان مي كند كه علت فناپذيري اشياء، تركب است و چون روح ، بسيط است، فناپذير نيست. در اشكال اول كه اشكال بر استدلال سوم جاودانگي است، سيمياس مي كوشد با بيان يك نظريه رقيب، نظريه ثنويت گرايي سقراطي را به چالش بكشد. بر اساس نظريه شبه پديدارانگاري، روح ، كيفيت بدن محسوب مي شود و آن را هماهنگي بدن دانسته اند كه با فناي بدن، فناي روح لازم خواهد آمد. عدم تبعيت روح از بدن در همه موارد، عدم تفاوت ارواح نيك و بد، دو لازمه فاسد در اين اشكال اند. در اشكال دوم كه اشكال بر استدلال اول جاودانگي روح است، بيان مي شود كه روح ممكن است مرگ ناپذير باشد ولي ممكن نيست فناپذير نباشد. روح ولو ابدان متوالي را در يك چرخه تناسخ پشت سر بگذارد ولي نهايت، فاني خواهد شد. سقراط در پاسخ خويش به نظريه « مثل» متوسل شده است و روح را بهره مند از صورت حيات مي شمارد كه علي الفرض جاودانه است و صورت مرگ را نمي پذيرد. روش تحقيق در مقاله حاضر، توصيفي تحليلي است.