بحران سالمندي در ايران، چالش‌ها و راهكارها

پژوهش حاضر با هدف شناسايي چالش ها و راهكارهاي بحران سالمندي در ايران انجام شده است. روش پژوهش با رويكرد كيفي از نوع تحليل مضمون است. نمونۀ پژوهش، 27 سند پژوهش را با اعتبارسنجي 10 مصاحبۀ نيمه ساختاريافته از خبرگان با معيار درون گنجي تشكيل مي دهد كه با روش نمونه گيري از نوع نظري هدفمند انتخاب شده اند. براي سنجش اعتبار پژوهش، از روش آزمون‌ـ بازآزمون استفاده شده است و نتايج اين دو كدگذاري با بهره‌گيري از روش هولستي، 91/0 به دست آمد. تحليل داده ها نيز با بهره گيري از نرم‌افزار كيفي MAXQDA انجام شد. يافته هاي پژوهش عبارتند از: 1. مختصات بحرانِ سالمندي با مؤلفه هاي واپسماندگي و حاشيه‌اي شدن، منزلت‌زدايي، بي‌معنايي و پيدايي قشر نااميد، زنانه شدن سالمندي، تورم نيازمندي، انباشت بيماري‌ها، احساس بي‌ارزشي، تنهايي و افسردگي، رهاشدگي، اضطراب وجودي و رشد انفجاري جمعيت 2. پيدايي و تشديد بحران سالمندي ناشي از وجود شبكۀ تبييني چندگانه با عناصر 18گانه شامل تضعيف حمايت‌گرهاي عاطفي، اثر عارضي مدرنيزاسيون، تغييرات كمي و كيفي دينداري و از دست رفتن حمايت‌گرهاي ديني، كاهش فرصت حضور و مشاركت سالمندان در جامعه، بازنمايي غيرحمايتي صنعت فرهنگ از سالمند و الگوي شهرسازي غيرحمايتگر. در نتيجه، همسو با فضاي تبييني بحران سالمندي، تجويزات راهبردي به عنوان راهكار پيشنهاد شد.