بررسي نگرش دستياران پزشكي به اثربخشي آموزش باليني مجازي بر عملكرد تحصيلي براساس الگوي كرك پاتريك در سال تحصيلي 1400-1399

مقدمه: رشد فزاينده علم، ضرورت به كار گيري روش ها، ابزار و نظام هاي نوين آموزشي را ايجاب كرده است. همه گيري كرونا و تعطيلي دانشگاه ها،  به كار گيري روش هاي آموزش مجازي را اجتناب ناپذير ساخت. از سوي ديگر نگراني هاي باز قبيل كاهش كيفيت آموزش و اثربخشي چنين شيوه هاي آموزشي، نگراني از آينده دانشجويان را به عنوان چالشي اساسي مطرح كرده است. هدف از انجام اين پژوهش تعيين ميزان تاثير آموزش باليني مجازي بر پيشرفت تحصيلي دستياران پزشكي در دوران كرونا مي باشد. روش: پژوهش حاضر توصيفي-تحليلي و به روش پيمايشي انجام شده است. جامعه پژوهش كليه دستياران سال سوم و چهارم پزشكي مشغول به تحصيل در سال تحصيلي 1400 بود كه بر اساس فرمول كوكران تعداد 186 دستيار بود كه بهروش نمونه گيري طبقهاي تصادفي مشاركت داشتند. ابزار جمع آوري اطلاعات پرسشنامه نگرش سنجي از دستياران پزشكي در مورد آموزش مجازي بود.يافته ها: يافته ها نشان مي دهد سطح نگرش دستياران به آموزش مجازي همراه با نگرش احساسي و شناختي آنان با متغير عملكرد تحصيلي رابطه همبستگي مثبت و معناداري دارند. ولي ميان نگرش رفتاري و عملكرد تحصيلي آنان هيچگونه رابطه همبستگي معناداري وجود ندارد.نتايج: دانشجويان موفق تر از لحاظ تحصيلي، ضمن آشنايي بيشتر با فضاي مجازي، به تبع آن به كار گيري آسان تر آن، درك، شناخت و به طور كلي تمايل بالاتري از همگنان ضعيف تر خود نسبت به آموزش مجازي داشته اند.اما عليرغم تمايل احساسي و عاطفي بالا و همچنين درك و شناخت نسبي به آموزش مجازي باليني، نگرش رفتاري و ارزيابي مطلوبي در راستاي پياده سازي آموزش مجازي باليني به عمل نياورده اند.