بررسي پنداشت دانشجويان دندانپزشكي به يادگيري الكترونيكي و اثربخشي ابزارهاي تعاملي يادگيري تركيبي؛ مطالعه اي تك گروهي درس بيوشيمي باليني

مقدمه: بيوشيمي از دروس علوم پايه مشكل، با محتواي پرحجم است و غالبا مدرسين در ارائه دروس با كمبود زمان مواجه اند. با ظهورفناوري هاي نوين، امكان يادگيري تركيبي وجود دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسي نگرش دانشجويان دندانپزشكي به يادگيري الكترونيكي و ابزارهاي تعاملي يادگيري تركيبي انجام شده است.روش: اين مطالعه نيمه تجربي پيش آزمون- پس آزمون بر روي60 دانشجوي دندانپزشكي دانشگاه علوم پزشكي شيراز كه به شيوه سرشماري انتخاب شدند انجام شد. پرسشنامه محقق ساخته شامل 19 سوال نگرش به يادگيري الكترونيكي و 9 سوال سنجش اثربخشي ابزارهاي تعاملي در مقياس ليكرت شش گزينه اي با خط برش 3.5 استفاده شد. روايي پرسشنامه ها با نظر10 متخصص تاييدشد. پايايي ابزارنگرش سنجي، 0.957 وبراي ابزارهاي تعاملي با 0.91 آلفاي كرونباخ تاييدشد. داده ها با نرم افزار SPSS22 وآزمون هاي تي زوجي، تي تك نمونه اي، تي مستقل و ANOVA تحليل شد.يافته ها: نمره پس آزمون نگرش بعد از مداخله، در مقايسه با نمره پيش آزمون تفاوت معنادارداشت (P=0.004). اين تفاوت در زيرمولفه پنداشت به مفهوم (P 0.001)، و كاربرد آموزش مجازي(P=0.004) معنادار بود. در بررسي ابزارهاي تعاملي، دانشجويان مطلوب ترين شيوه تعاملي را به ترتيب استفاده از پادكست  (M=4.14+1.36)، ارائه خلاصه درس توسط استاد (M=4.14+1.52)، پرسش و پاسخ با استاد (M=3.94+1.51) و استفاده از چندرسانه اي (M=3.78+1.55) گزارش كردند. در بررسي نتايج به تفكيك متغير هاي جنسيت، معدل و دسترسي به كامپيوتر تفاوت معناداري مشاهده نشد (P 0.05).نتيجه گيري: به نظر مي رسد شيوه هاي تركيبي با بهره گيري از نقاط قوت روش هاي حضوري و الكترونيكي مي تواند شيوه بهتري در ارائه دروس باشد. در كنار ابزارها و روش هاي مجازي، برقراري تعاملات بي واسطه استاد- دانشجو موقعيت كامل تري از يك آموزش مطلوب فراهم مي آورد.