اثربخشي خانواده‌درماني مذهبي با رويكرد اسلامي بر كارآمدي خانواده، رضايت زناشويي و شاخص‌هاي غني‌سازي ارتباط والدين داراي فرزند نوجوان

مذهب به‌عنوان يك سازه‌ روان‌شناختي مهم و تأثيرگذار در فرايند خانواده‌درماني محسوب مي‌شود و هنوز مداخلات خانواده‌درماني مبتني بر مذهب از الگوي منسجمي برخوردار نيست، ازاين‌رو پژوهش حاضر با هدف تدوين و اثربخشي خانواده‌درماني مذهبي بر كارآمدي خانواده‌، رضايت زناشويي و شاخص‌هاي غني‌سازي ارتباط والدين داراي فرزند نوجوان انجام شد. روش پژوهش تركيبي از نوع راهبرد متوالي است. در بخش كيفي خانواده‌درماني مذهبي با استفاده از روش تحليل مضامين تدوين و اعتباريابي شد و در بخش كمّي با استفاده از روش نيمه‌تجربي با طرح خط پايه همراه گروه كنترل اثربخشي خانواده‌درماني مذهبي بر متغيرهاي وابسته پژوهش انجام شد. جامعه‌ آماري پژوهش خانواده‌هاي داراي فرزند نوجوان بودند كه با روش نمونه‌گيري در دسترس تعداد 24 والد كه معيارهاي پژوهش را داشتند با اعلام موافقت خويش به‌صورت تصادفي در دو گروه كنترل و آزمايش قرار گرفتند. ابزارهاي پژوهش شامل كارآمدي خانواده،‌ رضايت زناشويي و شاخص‌هاي غني‌سازي ارتباط بود. داده‌هاي پژوهش با استفاده از آزمون تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر در چهار مرحله ارزيابي شد و نتايج حاكي از تأثير معنادار (0/05 p) خانواده‌درماني مذهبي بر متغيرهاي كارآمدي خانواده با ضريب تأثير 20%،‌ رضايت زناشويي 83% و شاخص‌هاي غني‌سازي ارتباط 73% در گروه آزمايش بود. نتايج نشان داد اين برنامه با استفاده از مهارت‌هاي مذهبي مانند اصلاح ادراك از خداوند و معنابخشي الهي به روابط توانسته است بر مداخلات مهرورزي، گفت‌وگوي خوب و رعايت حقوق همديگر نقش ايفا كند. نتايج اين پژوهش مي‌تواند براي خانواده‌درمانگران برا استفاده از اين الگو مفيد باشد.